by sexyyumz (Reader Submission)
Pagdating nila sa airport, ramdam agad ang kakaibang atmosphere abala ang mga tao, may mga nagmamadali, may mga nag-aabang, ngunit para kina Kevin at Karen, parang sila lang ang nasa mundo.
Pagkababa nila ng taxi, agad silang nagtulungan sa pagkuha ng bagahe.
Kevin: (nakangiti, inaayos ang strap ng bag ni Karen) “Ako na ’to, babygirl. Magpahinga ka na lang habang hinihintay natin.”
Karen: (sumimangot ng kaunti, biro pero may lambing) “Hmp! Lagi mo na lang ako ginagawang prinsesa. Pero sige… gusto ko rin naman.”
Sabay silang nagtungo sa check-in counter, pagkatapos ay sa waiting area. Umupo sila nang magkatabi, mahigpit ang hawak sa kamay ng isa’t isa.
Habang naghihintay ng boarding, nakatingin si Karen kay Kevin, parang may gustong sabihin pero hindi maipaliwanag agad.
Karen: (mahina ang boses) “Kev… ang bilis ng lahat. Para bang… ayokong matapos pa ’to.”
Kevin: (hinawakan ang pisngi niya, tinitigan nang diretso sa mga mata) “Babygirl, kahit matapos ang trip, hindi matatapos ’to. Nandito pa rin ako. Lagi.”
Napatigil si Karen, tapos bigla siyang ngumiti, kahit may konting luha na tumulo sa gilid ng mata niya.
Karen: “Hindi ka ba magsasawa sa’kin?”
Kevin: (mahigpit ang yakap, halik sa noo niya) “Kahit buong buhay ko, hindi ako magsasawa.”
Dumating na ang tawag para sa boarding. Tumayo silang dalawa, at habang naglalakad papunta sa gate, sabay silang nagyakap nang mahigpit bago sumakay ng eroplano.
Sa sandaling iyon, puno ng lungkot dahil tapos na ang trip, pero mas malakas ang pananabik dahil alam nilang may susunod pa.
Karen: (nakangiti habang nakasandal sa balikat niya sa loob ng eroplano) “Kev… sa susunod, mas mahaba pa, ha?”
Kevin: (hinalikan ang kamay niya) “Oo. Pangako ko ’yan, babygirl.”
Nakarating sila ng matiwasay sa Maynila, paglabas nila sa arrival area, naroon si Jay, nakangiti at nakatayo sa tabi ng kanilang sasakyan. Agad siyang nilapitan ni Karen, niyakap siya, habang si Kevin naman ay bahagyang yumuko bilang paggalang.
Jay: “Kumusta kayo dalawa? Mukhang pagod pero masaya rin ah.”
Karen: (tumawa habang niyayakap si Jay) “Oo, Jay… matagumpay ang trip. Maraming magandang opportunities ang nabuksan para sa kumpanya.”
Kevin: “Salamat po, sir. Masaya rin kami na naging maayos ang lahat.”
Nagkaroon ng sandaling katahimikan habang tinitingnan nila ang isa’t isa, pagkatapos ay nagkaroon ng konting usapan tungkol sa trip:
Karen: “Grabe, smooth talaga ang lahat. Lalo na sa presentation at coordination ni Kevin, everything went perfectly.”
Jay: (tumango) “Nakikita ko rin sa reports. Impressive ang teamwork niyo dalawa.”
Kevin: “Salamat po. Naging masaya rin kasi maayos ang lahat ng arrangements.”
Matapos ang maikling kwentuhan, diretso na sila sa kotse papunta sa opisina. Sa parking area ng opisina, nagpaalam si Kevin kay Jay:
Kevin: “Sir, dito ko na ko.. Dito nakapark kotse ko. Salamat ulit sa opportunity.”
Jay: “Walang anuman, Kevin. Good job sa trip.”
Si Kevin ay lilipat sa sariling kotse niya at umalis, habang si Karen ay kasama si Jay pauwi, nag-uusap tungkol sa mga natutunan at nag-enjoy sa successful na business trip.
Kinabukasan, maaga pumasok si Kevin sa opisina. Medyo nanibago siya mula sa tatlong araw ng halos walang katapusang adventures at bonding nila ni Karen. Pagbukas niya ng pinto sa main floor ng kumpanya, biglang bumungad ang malakas na palakpakan.
“Surprise!” sigaw ng buong staff.
Napahinto si Kevin, halatang nagulat. May mga lobo, simpleng dekorasyon, at banner na nakasabit: “Welcome Back! Congratulations on a Successful Trip!”
Sa unahan ng lahat, nakatayo si Karen at Jay. Magkatabi silang dalawa, parehong nakangiti at tila proud na proud.
Karen: (nakangiting tumitig kay Kevin) “Surprise, Kevin! Hindi lang ako masaya para sa iyo… kundi proud din ako sa lahat ng ginawa mo sa trip natin.”
Jay: (nakipagkamay kay Kevin) “Tama si Karen. You did a great job. Sa effort mo, mas gumanda ang standing ng kumpanya. Congrats!”
Naramdaman ni Kevin ang init ng suporta ng lahat. Kahit medyo naiilang siya, ngumiti siya at tumango.
Kevin: “Maraming salamat po, sir… Karen… at sa inyong lahat. Hindi ko magagawa kung wala ang teamwork at tiwala niyo.”
Muling pumalakpak ang buong opisina. Sa gitna ng saya at kasayahan ng lahat, ramdam ni Kevin na bumabalik na sila sa real life opisina, deadlines, projects pero sa puso niya, dala niya pa rin ang mga alaala ng kanilang tatlong araw na punong-puno ng init, saya, at lihim.
Habang nagpapatuloy ang simpleng salu-salo sa opisina, may mga nag-abot ng cake at juice kay Kevin, at lahat ay abala sa pagbati sa kanya. Pero sa gitna ng ingay, may mga sandaling tila sila lang ang magkausap.
Tahimik na lumapit si Karen, may hawak na plato ng cake. Inabot niya iyon kay Kevin, at sa isang iglap, nagtagpo ang kanilang mga mata.
Karen: (mahina ang boses, halos siya lang ang makaririnig) “Mukhang ready ka na ulit sa real life, Kevin?”
Kevin: (may banayad na ngiti, sumulyap sa kanya) “Kung nandito ka sa tabi ko… palaging ready.”
Napasinghap si Karen, bahagyang kumagat sa labi para itago ang ngiti. Agad niyang iniwas ang tingin, kunwari’y inabot ang isa pang plato kay Jay.
Pero hindi nakaligtas kay Kevin ang munting pamumula ng pisngi nito.
Ilang saglit pa, habang kinakausap siya ng ibang empleyado, naramdaman ni Kevin na may marahang tapik sa braso niya. Si Karen iyon, nakatayo sa tabi.
Karen: (pabulong ulit) “Don’t stare too much… baka may makahalata.”
Kevin: (nakangiwi, mahina ring sagot) “Eh paano kung gusto kong tignan ka lang?”
Napatitig si Karen, nagtagal ang tingin nila ng ilang segundo bago siya naglakad palayo, kunwari’y may aasikasuhin. Pero sa bawat hakbang niya, nararamdaman ni Kevin ang playful tension na parang extension ng mga alaala nila sa trip.
Samantala, si Jay na nakamasid mula sa di-kalayuan ay tila walang kamalay-malay. Abala siya sa pakikipag-usap sa ilang empleyado tungkol sa naging resulta ng trip.
Para kay Kevin at Karen, sapat na ang mga maliliit na sulyap, bulong, at ngiti — tahimik na palitan na sila lang ang nakakaintindi.
Pagkatapos ng maingay na celebration sa lobby, unti-unti nang bumalik ang lahat sa kani-kanilang mga mesa. Si Kevin ay dinala ni Karen pabalik sa kanilang opisina. Pagpasok nila, agad niyang naramdaman ang biglang pagbabago ng atmosphere — mula sa masayang ingay sa labas, ngayon ay tahimik at sila lang dalawa sa loob.
Karen ay nakaupo na sa mesa niya, nag-aayos ng mga folders at dokumento na naiwan bago sila bumiyahe. Si Kevin naman ay tumingin sa laptop niya, pero halatang hindi pa rin makafocus.
Napansin iyon ni Karen at dahan-dahang ngumiti.
Karen: (nakapangalumbaba, nakatitig kay Kevin) “Boss… parang hindi ka pa rin naka-move on sa trip natin ah.”
Kevin: (pinilit na nakakunot-noo, kunwari’y seryoso sa laptop) “Trabaho na ulit tayo, Karen… unless gusto mong isipin ko pa yung… ibang bagay.”
Tumigil si Karen sa ginagawa, at bahagyang tumayo, naglakad papunta sa gilid ng mesa ni Kevin. Yumuko siya nang konti, halos magkadikit ang pisngi nila.
Karen: (pabulong, may halong tease) “Eh paano kung gusto ko rin?”
Ramdam ni Kevin ang init ng hininga niya, at saglit na napapikit. Bago pa siya makasagot, umayos ng tayo si Karen at dahan-dahang bumalik sa mesa niya, parang walang nangyari, kunwari’y busy ulit sa trabaho.
Pero sa pagitan ng mga papel at tikatik ng keyboard, paulit-ulit na nagtatagpo ang tingin nila. Isang sulyap dito, isang ngiti doon. Walang salita, pero malinaw na ang chemistry nilang dalawa ay mas lalong nagiging matindi kahit nasa gitna ng opisina.
Sa loob ng kwartong iyon, tila normal na balik-trabaho. Pero para kay Kevin at Karen, bawat segundo ay may dalang tahimik na apoy na sinusubukan nilang itago.
Hapon na, at karamihan sa opisina ay lumabas para mag-merienda. Si Kevin ay naglakad papuntang pantry para kumuha ng kape. Tahimik ang paligid, may kaunting tunog lang ng vending machine.
Pagpasok niya, nandoon na si Karen, nakasandal sa counter habang iniikot-ikot ang kutsarita sa tasa niya pero halata ang relaxed aura niya.
Karen: (ngiting pilya habang nakatitig kay Kevin) “Boss… mukhang antok ka ah. Siguro kulang ka pa sa tulog kagabi?”
Kevin: (sabay tikhim, kunwari seryoso) “Trabaho ang inatupag ko kagabi, Karen. Alam mo naman.”
Karen: (lumapit nang bahagya, pabulong) “Oo nga… trabaho. Pero hindi ko alam kung alin sa trabaho ang mas nakakapagod.”
Natawa si Kevin ng mahina, sabay kuha ng tasa para mag-kape. Habang nagbubuhos siya ng tubig, biglang lumapit si Karen sa gilid niya, halos magkadikit ang braso nila. Napatingin si Kevin at nagtagpo ang mga mata nila.
Walang salita, pero ang tensyon ay ramdam. Dahan-dahan, inilapit ni Karen ang kamay niya at bahagyang hinawakan ang daliri ni Kevin habang hawak nito ang tasa. Sandali silang nagkatitigan malalim, puno ng meaning.
Bago pa man lumalim ang sandali, biglang bumukas ang pinto ng pantry. Isang officemate ang pumasok para kumuha ng tubig. Agad na umatras si Karen, kunwari’y abala sa paghalo ng kape niya, at si Kevin naman ay uminom agad para maitago ang ngiti.
Officemate: “Uy, kayo pala dito. Aba, sabay pa kayo ng break ah.”
Kevin: (kalmadong sagot) “Oo, nagkataon lang.”
Paglabas ng officemate, muling nagtagpo ang tingin nila ni Karen. Pareho silang pinipigil ang tawa, pero halatang may sekretong apoy na lalong nag-iinit sa pagitan nila.
Maghahapon na ng trabaho, at medyo marami pang inaasikasong papeles si Karen. Lumapit si Jay sa desk niya, may hawak na cellphone at mukhang nagmamadali.
Jay: “Karen, mauuna na ako ah. Tumawag yung naka-deal natin nung trip, kailangan ko raw sagutin yung follow-up ngayon din. Diretso na akong uuwi pagkatapos.”
Karen: (napataas ang kilay, nakangiti pero kunwari nagrereklamo) “Ha? Eh… sino maghahatid sakin? Hindi naman ako sanay mag-commute ng ganito ka-late.”
Jay: (nakangiting biro) “Aba, independent woman ka diba? Kaya mo ‘yan. Pero baka naman may mag-volunteer diyan…” (sabay kindat kay Karen bago tuluyang umalis)
Iniwan siyang mag-isa sa department. Napailing si Karen at bumalik sa ginagawa, pero medyo ngumiti nang palihim. Habang nagta-type, tumunog ang phone niya—isang text notification.
Kevin: “OT ba ulit si Karen? ”
Napangiti siya agad, hindi mapigilan ang kilig. Agad siyang nag-reply:
Karen: “Oo, mukhang mapapahaba pa… pero sino kaya maghahatid sakin pauwi?”
Mabilis ang sagot ni Kevin.
Kevin: “Kung wala nang iba… baka ako na ulit. Ayos lang ba, babygirl?”
Napakagat-labi si Karen, tumingin sa paligid para siguraduhin walang makakakita sa kanya na namumula. Sa isip niya, hindi lang simpleng hatid iyon—kundi panibagong pagkakataon para magkasarilinan ulit sila.
Post a Comment