by sexyyumz (Reader Submission)
Tahimik na ang opisina. Ang mga ilaw sa labas ay naka-dim na, at tanging sa loob ng department nila Karen at Kevin ang bukas pa. Halos lahat ay umuwi na..si Jay kanina pa. Sa malawak na floor, sila na lang ang natitira.
Nakahiga sa mesa ang ilang folders, may tunog lang ng keyboard at aircon na umaandar.
Karen: (napabuntong-hininga, tumigil sa pagta-type at nag-inat ng braso) “Grabe, parang di nauubos itong reports. Sana pala nagdala ako ng kape.”
Kevin: (nakatingin mula sa kabilang mesa, nakangiti) “Kung gusto mo, bibili ako sa baba. Pero… baka mawala ka na naman sa mood pag naiwan ka dito mag-isa.”
Karen: (nakatingin din sa kanya, kunwari deadma) “Sino nagsabing mawawala ako sa mood? Sanay naman akong mag-OT. Hindi kagaya mo, parang laging may dahilan para samahan ako.”
Kevin: (tumayo, naglakad papunta sa mesa niya) “Syempre, OT ng team ko ‘yan. At saka…” (nakayuko malapit sa kanya, pabulong) “…baka lang kasi may mangulit na iba sa’yo kung iwan kita dito.”
Karen: (napahinto sa pag-type, kinagat ang labi, sabay umiling) “Ikaw lang naman ang nangungulit sakin, Kevin.”
Umupo si Kevin sa tabi niya, parang wala nang pakialam sa trabaho. Pinagmasdan siya habang nagta-type. Hindi mapigilan ang matamis pero may halong naughty na ngiti.
Kevin: “Alam mo, babygirl, napapansin ko… pag ganitong tayong dalawa na lang… iba yung aura mo. Parang mas daring ka.”
Karen: (napalingon, nakatawa ng mahina) “Ano ba yan, puro ka imagination. Gawa mo lang ‘yan kasi bored ka na.”
Kevin: (nakahilig sa mesa, nakatitig ng diretso sa kanya) “Bored? Hmm. Kung bored ako, edi hindi na ako mag-overtime. Pero bakit nandito pa rin ako, kahit tapos na yung reports ko?”
Karen: (napangiti pero umiwas ng tingin, kunyaring busy ulit sa laptop) “Ewan ko sa’yo. Baka naman gusto mo lang makasama ako.”
Kevin: (mas lumapit, halos nakadikit na ang siko sa braso niya) “Exactly.”
Napatigil si Karen, ramdam ang init ng presensya niya. Pinilit niyang itago ang kilig pero lumabas ang mahinang tawa.
Karen: “Kevin, baka may CCTV dito…”
Kevin: (naka-smirk, bumulong malapit sa tenga niya) “Wala. Alam ko kung alin lang ang active. Don’t worry.”
Tumigil si Karen sa pag-type, dahan-dahan niyang isinara ang laptop. Paglingon niya, magkalapit na silang dalawa, halos magdikit ang mga labi.
Karen: (mahina ang boses, nakatitig sa mata niya) “Lagi kang may paraan, no?”
Kevin: (dahan-dahang inilapit ang labi) “Lagi. Lalo na pag ikaw ang kasama ko.”
Nagtagpo ang kanilang halik.. banayad, pero unti-unting nagiging mariin. Hawak ni Kevin ang pisngi niya, habang si Karen ay napakapit sa balikat niya, halos mahulog sa upuan sa sobrang init ng eksena.
Karen: (huminto sandali, hingal, bulong habang nakatitig kay Kevin) “Kevin… baka may makarinig…”
Kevin: (hinaplos ang buhok niya, nakangiti ng matamis pero may gigil) “Wala nang tao, babygirl. Tayo lang. At kahit may makarinig pa…” (hinalikan ulit siya, mas mariin) “…wala na akong pakialam.”
Nagtagal ang kanilang halikan, mahigpit, puno ng sabik na parang buong araw nilang pinipigil. Ramdam nilang dalawa ang tensyon at init sa opisina na unti-unting nawawala ang propesyonal na hangganan.
Sa pagitan ng mga halik, nagbiro pa si Karen:
Karen: (pabulong, nakatawa ng mahina habang namumula) “So… ito pala ang tinatawag na overtime?”
Kevin: (nakangisi, hinawakan kamay niya) “Oo. Pero sa ating dalawa lang ito. Secret OT.”
At doon nagsimula ang mas daring nilang sandali sa opisina..na para bang ang opisina ay naging kanila lang, at ang oras ay para lamang sa kanilang dalawa.
Tahimik pa rin ang buong floor. Si Kevin at Karen, magkatabi sa mesa, parehong hindi na ulit nakabalik sa trabaho matapos ang matinding halikan kanina. May kape pa sa tabi ni Karen na hindi na niya nahawakan, at si Kevin ay parang mas interesado na lang sa kanya kaysa sa reports.
Kevin: (nakahilig sa upuan, nakatitig kay Karen habang nag-aayos ito ng buhok) “Grabe, Karen… kung hindi ko lang alam na nasa opisina tayo, iisipin kong nasa motel na tayo ngayon.”
Karen: (napatingin bigla, namula, sabay tampal ng mahina sa braso niya) “Hoy! Kevin, wag ka nga. Grabe ka magsalita. Opisina ‘to.”
Kevin: (naka-smirk, yumuko palapit, bulong malapit sa tenga niya) “Pero aminin mo… yung vibes natin kanina, parang hindi pang-opisina.”
Karen: (napapikit, kinagat ang labi, pilit na ngumiti) “Sira ulo ka talaga. Kung may makakita satin dito, yari tayong dalawa.”
Kevin: (umupo ng tuwid, pero hawak pa rin ang kamay niya sa ilalim ng mesa) “Wala namang makakakita. Tayo lang nandito. Tingin ka nga sa paligid, oh..madilim na. Alam mo bang mas safe pa nga dito kaysa sa motel?”
Karen: (napatawa, bumulong habang lumilinga-linga) “Safe ka d’yan… baka mas mahuli pa tayo dito.”
Kevin: (mas lumapit, halos magdikit ulit ang labi nila) “Mas exciting nga pag may chance na mahuli. Parang forbidden. Parang secret love natin.”
Karen: (napapikit, parang natutunaw sa titig niya) “Ikaw na naman. Lagi ka na lang may palusot.”
Kevin: (nakangisi, hinaplos dahan-dahan ang daliri niya) “Palusot? Hindi. Planado ‘to.”
Humalakhak ng mahina si Karen, pero nahulog din siya sa lambing at gigil na presensya ni Kevin. Tumigil siya sandali, saka nagtanong ng pabiro pero seryoso ang tono:
Karen: “Kevin… kung halimbawa lang… nasa motel tayo ngayon at hindi opisina… ano kaya ginagawa mo sakin ngayon?”
Napalunok si Kevin, tumitig ng matagal kay Karen, bago sumagot ng pa-bulong at puno ng gigil:
Kevin: “Kung motel ‘to? Hindi na tayo makakapag-usap ng ganito. Wala nang laptop. Wala nang reports. Siguro… sa kama ka na nakahiga ngayon, at—”
Karen: (agad siyang tinakpan ng kamay sa bibig, nangingiti na parang kinikilig at naiilang) “Shhh! Ang bastos mo!”
Kevin: (tinanggal dahan-dahan ang kamay niya, nakatitig pa rin, mas seryoso na ngayon) “Hindi bastos. Totoo lang. Kasi kahit dito sa opisina, gusto na kitang…” (hindi tinuloy, dumampi na lang ulit ang labi sa kanya).
Nagtagal na naman ang halikan nila, banayad pero puno ng tensyon. Sa gitna ng halikan, huminto sandali si Karen, huminga ng malalim at nakatingin kay Kevin.
Karen: (bulong, nakatawa pero may halong kaba) “Kevin… baka nga mas dapat motel na lang. At least dun, walang chance may dumaan.”
Kevin: (nakangisi, hinawakan ang kamay niya ng mas mahigpit) “Pwede rin. Pero… mas thrilling dito.”
Pareho silang natawa, pero ramdam ang init na parang wala na silang pakialam kung opisina ba o motel ang setting nila. Ang mundo ay parang umikot lang sa kanilang dalawa.
Mabilis na nag-ayos sina Kevin at Karen matapos ang kanilang titigan at halikan sa opisina. Ramdam nilang pareho na silang hindi mapakali. Parehong nag-init ang dugo sa ideya ng motel kaysa sa opisina.
Kevin: (mahinang bulong, hawak ang kamay niya habang tumatayo) “Karen… tama ka kanina. Hindi bagay dito sa opisina. Kung gusto mo talaga ng safe at walang istorbo… motel tayo.”
Karen: (napalunok, pero may ngiti sa labi) “Kevin… seryoso ka?”
Kevin: (nakangisi, may kislap sa mata) “Mas seryoso pa sa meeting kaninang umaga. Tara na, bago pa ako tuluyang mawalan ng control dito.”
Hindi na nakapalag si Karen. Tumayo rin siya at mabilis nilang inayos ang gamit. Lumabas silang magkasunod, parang walang nangyari, pero sa loob-loob nila ay sabay silang kinakabahan at natutuwang parang may misyon na gagawin.
Pagdating sa basement parking, agad binuksan ni Kevin ang pinto ng kotse niya para kay Karen.
Karen: (pabulong habang sumasakay) “Grabe ka, parang ang dali mong nagdesisyon.”
Kevin: (nakatingin habang inaapakan ang gas) “Hindi ito madali, Karen. Pero alam kong gusto mo rin. Kita ko sa mata mo kanina.”
Nagkatinginan sila saglit. Wala nang masabi si Karen at kinagat lang ang labi niya. Habang umaandar na ang kotse, mabilis nilang tinahak ang kalsada patungo sa pinakamalapit na motel. Tahimik pero mabigat ang hangin sa loob ng sasakyan.
Pagdating sa motel, dumiretso sila sa parking area na may sariling cover. Saktong madilim, at wala halos tao.
Kevin: (nakangisi habang pinapark ang kotse) “O diba? Sabi ko sayo… safe dito. Walang makakakita.”
Karen: (napapailing pero natatawa, nagkunwaring seryoso) “Kevin, wag ka ngang bastos… hindi pa tayo nakakapasok ng room.”
Kevin: (lumapit agad sa kanya mula sa driver’s seat, hinaplos ang hita niya) “Sino nagsabi na hihintayin pa nating pumasok?”
Karen: (gulat, napahawak sa kamay niya) “Hoy! Dito? Sa kotse?”
Kevin: (dinama ang kapirasong zipper ng pencil skirt niya, pabulong sa tenga) “Karen… tingnan mo… covered ang parking. Tinted ang kotse. Safe na safe. Saka… gusto ko lang makita kung gaano ka kaganda sa ilalim nito.”
Nanginginig ang hininga ni Karen. Ramdam niya ang mainit na kamay ni Kevin na dahan-dahang sumasabay sa paghubad ng pencil skirt niya.
Karen: (mahina, nangingiti pero halatang kinakabahan) “Kevin… baka may makakita…”
Kevin: (mahigpit ang titig, napapangisi) “Walang makakakita. Ako lang. Ako lang dapat.”
At tuluyan na ngang naibaba ni Kevin ang pencil skirt at nahubad ang blouse ni Karen. Naiwan siya sa upuan, nakabihis ng lace na bra at panty. Natakpan man ng dilim at ng mga tinted na salamin, ramdam ni Karen ang kaba at kilig sa sitwasyon.
Karen: (napapailing, tinatakpan ang mukha ng palad) “Grabe ka… hindi ko akalaing gagawin natin ‘to.”
Kevin: (lumapit, hinawakan ang kamay niyang nakatakip sa mukha) “Karen, ang ganda mo. Hindi ko kayang maghintay hanggang sa kwarto. Para kang apoy na gusto kong hawakan kahit masunog ako.”
Karen: (napapikit, bulong) “Kevin…”
Nagtagal ang titigan nila bago tuluyang dumampi ang labi ni Kevin sa kanya. Mula sa simpleng halik, naging mariin at mapusok. Ang kotse, bagama’t tahimik at nakaparada, ay napuno ng init at mga buntong-hininga.
Sa loob ng madilim at tahimik na basement parking ng motel, habang nakaparada ang kotse ni Kevin, hindi na nila napigilan ang init na sumiklab mula kanina pa.
Nakaupo pa si Karen sa passenger seat, nanginginig ang hininga, habang nakatitig kay Kevin na nakahawak pa rin sa hita niya.
Karen: (mahina pero puno ng gigil) “Kevin… ang sama mo. Akala ko ba sa kwarto tayo mag-uumpisa?”
Kevin: (nakangisi, hinahaplos ang lace na panty niya) “Hindi ko na kaya, Karen. Ang tagal kong nagtiis sa biyahe… ngayon pa ba ako maghihintay? Nandito na tayo, wala nang atrasan.”
Napakagat-labi si Karen, ramdam ang adrenaline at kaba ng sitwasyon. Tumingin siya sa paligid, madilim, at tila ligtas nga. Huminga siya nang malalim bago nagdesisyon.
Dahan-dahan siyang umakyat mula sa passenger seat, gumapang papunta sa ibabaw ni Kevin. Sa isang iglap, nakasaklang siya sa kanya, nakatalikod, habang nakahawak sa manibela si Kevin para hindi sila bumangga sa upuan.
Karen: (habang inaayos ang sarili, nangingisi) “Ganito ba ang gusto mo? Hah… kahit nandito lang tayo sa kotse?”
Kevin: (mahigpit ang kapit sa bewang niya, bumulong sa tenga) “Oo, Karen. Gusto kong maramdaman ka rito mismo… sa kotse ko.”
Ramdam ni Kevin ang init ng katawan ni Karen habang dahan-dahan siyang gumigiling patalikod. Ang manipis na tela ng panty niya ay ramdam na ramdam ni Kevin, at hindi na siya nakatiis.
Kevin: (malalim ang boses, gigil) “Tanggalin mo na ‘yan, Karen… akin ka ngayong gabi.”
Napapikit si Karen, pero tumugon ng mapang-akit na ngiti. Hinila niya pababa ang panty niya hanggang tuhod habang nakaupo sa kandungan ni Kevin, pagkatapos ay inabot ng lalaki para itabi iyon.
Karen: (huminga nang malalim, pabulong pero puno ng libog) “Kung ganito rin lang… dapat siguraduhin mong walang makakarinig.”
Kevin: (nakangisi, hawak ang bewang niya para igiya) “Mas lalo kong gusto ‘to, Karen. Sa bawat galaw mo… maririnig mo kung gaano ako nauulol sa’yo.”
At doon nagsimula ang mapusok na ritmo. Dahan-dahan muna siyang gumalaw, parang tinutukso si Kevin, sabay kagat-labi habang nakasandal ng bahagya sa dibdib niya.
Karen: (malandi ang tono, humahalinghing) “Ganito ba, Kevin? Mabaliw ka na ba?”
Kevin: (umungol, mahigpit ang kapit sa kanya) “Huwag mo akong tuksohin ng ganyan… baka mas lalo kitang hindi pakawalan.”
Mas naging marahas ang galaw ng dalawa, ang bawat ungol at halinghing ay umuugong sa loob ng kotse, habang ang pawis ay dumidikit sa kanilang balat. Ang init ng katawan nila ay parang wala nang katapusan, at tila bawat ulos at bawat hagod ay nagpapatindi sa apoy ng kanilang pagnanasa.
Karen: (malalim na ungol, nanginginig ang boses) “Kevin… ang init… hindi ko na kaya—”
Kevin: (pigil ang hininga, madiin ang tono) “Ako rin, Karen… sabay tayo…”
At sa huling bugso ng kanilang galaw, sabay silang bumigay..pawisan, hingal, pero puno ng tamis at sarap. Bumagsak ang katawan ni Karen sa dibdib ni Kevin, parehong halos mawalan ng lakas, habang ramdam pa rin ang tibok ng puso nilang sabay na bumibilis.
Tahimik silang nagyakapan, kapwa natatawa sa ginawa.
Karen: (hinahabol ang hininga, nakayakap sa leeg niya) “Kevin… grabe ka… sa kotse talaga?”
Kevin: (humalik sa balikat niya, nakangiti) “Hindi ko na kaya pigilan. At saka… mas lalong hindi ko makakalimutan ‘to.”
Pagkalabas nila ng kotse, halos mabuwal si Karen sa kakatawa at sa kaba na baka may makakita. Bra lang ang suot niya, at ramdam niya ang lamig ng hangin na kumakapit sa balat niya. Si Kevin naman, walang pakialam na hubad habang humahabol ang halik sa kanya.
Karen (mahinang tawa, pigil ang ungol):
“Kev… grabe ka! Paano kung may staff dito sa parking?”
Kevin (nakangisi, sabay buhat bigla kay Karen):
“Wala akong pakialam, baby. Ikaw lang ang nakikita ko… ikaw lang ang gusto kong makain, mahalin, at lamunin ngayong gabi.”
Napasinghap si Karen, napayakap ng mahigpit habang binubuhat siya ni Kevin. Dumikit ang balat niya sa katawan nito, at naramdaman niya ang init na parang naglalagablab.
Habang binubuhat siya, walang tigil ang mga halik ni Kevin sa labi, sa pisngi, sa leeg. Mariin, gigil, parang walang oras na dapat sayangin.
Karen (halos paungol, pigil pero lumalalim):
“Kev… baka mahulog tayo…”
Kevin (habang hinahalik-halik siya, tinig gigil at mababa):
“Kahit mahulog ako, sasaluhin mo ‘ko diba? Pero hindi kita bibitawan, Karen… never.”
Tumatawa si Karen pero halatang nalulusaw na sa init. Pag-akyat nila sa hagdan papunta sa kwarto, nakayakap siya na parang ayaw nang bumaba. Bawat hakbang, naririnig ang tunog ng kanilang hininga na mabilis at halinghing na pigil.
Karen (hinahabol ang hininga, bulong sa tenga niya):
“Kev… para tayong baliw. Ganito ba talaga epekto mo sa’kin?”
Kevin (dumidikit lalo ang labi sa leeg niya):
“Hindi lang epekto… ito yung totoo. Hindi ko na kayang pigilan. Ikaw ang nagpapabaliw sa’kin, Karen.”
Pagdating nila sa pinto, halos mabangga si Kevin sa kahoy dahil sa gigil nilang dalawa. Napailing si Karen sa tawa, sabay pahabol ng isang mahabang halik na halos hindi na sila makahinga.
Karen (nangingiti pero halatang bumibigay):
“Kev… bilisan mo na… buksan mo ‘yung pinto, bago pa ako tuluyang malaglag sa braso mo.”
Sa halip na agad buksan, inilapat muna ni Kevin ang likod ni Karen sa pader ng pasilyo, mariin siyang hinalikan, halos lapain ang labi.
Kevin (paungol habang nakatitig sa kanya):
“Gusto kitang wasakin ngayong gabi. Gusto kong maramdaman mo kung gaano kita kamahal, Karen.”
Humigpit ang yakap ni Karen, halos bumulong habang nanginginig sa kaba at excitement.
Karen (pabulong, diretso sa mata niya):
“Then show me, Kev… lahat. Huwag kang magtira. Akin ka lang ngayong gabi.”
At doon, binuksan ni Kevin ang pinto ng kwarto habang buhat pa rin si Karen, at pareho silang bumagsak sa loob..hindi dahil sa pagkadapa, kundi dahil wala na silang pakialam sa paligid. Wild na, walang preno, punung-puno ng halikan at ungol, at bawat salita’y parang apoy na lalo lang nagpapalakas ng init nila.
Post a Comment