by sexyyumz (Reader Submission)
Umaga ng Martes. Maaga pa lang, nasa opisina na si Kevin. Naka-upo siya sa desk, nakaharap sa laptop habang sinusubukan mag-focus sa mga reports. Pero kahit anong pilit, naaalala niya pa rin ang nangyari sa motel kagabi.
Biglang dumating si Karen, nakabihis nang maayos sa corporate attire niya, pero may kakaibang aura parang mas glowing, mas confident. Habang papasok siya, hindi niya naiwasang sulyapan si Kevin.
Nagtagpo ang kanilang mga mata. Walang salita. Isang mabilis na titigan lang, pero sapat para kumabog ulit ang dibdib nilang dalawa.
Kevin (sa isip, pinipigilan ang ngiti):
“Sh*t… parang kagabi lang, eto na naman tayo ngayon. Professional na ulit.”
Karen (sa isip, sabay kagat labi habang nakaupo sa desk niya):
“Kung alam lang nila… kung alam lang ng lahat kung anong ginawa natin kagabi…”
Maya-maya, lumapit si Jay dala ang kape para kay Karen.
Jay (nakangiti):
“Good morning, love. Eto na yung usual mocha latte mo. Alam kong pagod ka pa sa trip.”
Karen (nakangiti, natural lang ang tono):
“Thanks, Jay. Ang sweet mo talaga.”
Napatingin si Kevin sa eksenang ‘yon, at kahit hindi halata, nakaramdam siya ng kaunting kurot sa dibdib. Pero agad niyang itinago sa pamamagitan ng pagbaling muli sa laptop niya.
Sa gitna ng trabaho, nagkaroon ng maikling meeting. Habang nag-uusap ang lahat tungkol sa progress ng project, madalas na nagtama ang mga mata nina Kevin at Karen. Minsan, sabay pa silang napapangiti ng lihim kapag nagkakabanggaan ng sagot.
Pagbalik sa kani-kanilang mesa pagkatapos ng meeting, dumaan si Karen malapit kay Kevin. Saglit lang, pero narinig ni Kevin ang bulong niya.
Karen (mahina, pabulong habang dumadaan):
“Kev… namiss ko na agad ‘yung kagabi.”
Napangiti si Kevin, kunwari’y nagsusulat pa rin sa papel.
Kevin (mahinang bulong pabalik, halos hindi mabanaag):
“Me too… sobra. Para bang gusto ko na ulit ng overtime.”
Nagkatinginan silang dalawa saglit, may halong gigil at lambing sa mga mata, bago muling bumalik sa kani-kanilang “normal” na mukha.
Sa opisina, mukha silang ordinaryong katrabaho. Pero sa likod ng mga papel, kape, at meeting, unti-unting lumalalim ang lihim nilang koneksyon.
Hapon na at tinawag ni Jay ang buong team para sa isang importanteng meeting sa conference room. Nasa unahan siya, nakatayo, nakasuot ng puting long sleeves na nakatupi ang manggas, may hawak na marker habang nakasulat ang mga plano sa whiteboard.
Tahimik ang lahat, nakikinig. Sa gilid, magkatapat sina Kevin at Karen, parehong nakikinig pero halatang alerto rin sa isa’t isa.
Jay (malakas at buo ang boses):
“Alam kong lahat tayo ay napapagod, pero masasabi kong worth it lahat ng effort. Malaki ang naging resulta, at ngayon, mas kailangan natin ng solid na teamwork dito sa opisina.”
Nagtinginan ang ilan sa staff, tumango, at sumulat ng notes.
Jay (nagtuloy):
“Hindi lang ito para sa kumpanya, kundi para rin sa ating lahat. Kung magpapatuloy ang momentum na ‘to at magiging successful ang project na hawak natin, I promise lahat kayo may makukuhang bonus. At hindi lang basta bonus maghahanda ako ng malaking party para sa ating lahat.”
Biglang napuno ng bulungan at excitement ang silid.
Staff 1 (nakangiti, pabulong sa katabi):
“Uy, may party daw. Sana malaki yung bonus!”
Staff 2:
“Naku, kailangan magdoble kayod na tayo dito.”
Si Kevin, tahimik lang, pero nakangiti. Pinagmamasdan niya si Jay na seryoso sa pagtutok sa lahat, pero paminsan-minsan ay napapatingin siya kay Karen na nakaupo lang, naka-cross legs, at nakikinig.
Jay (patuloy, seryosong tono):
“Kaya ang hinihingi ko lang ay cooperation. Walang iwanan. Teamwork tayo rito. Kevin, Karen, lalo na kayong dalawa you’ve shown dedication sa trip, at alam kong magiging malaking tulong kayo dito para masigurado ang success.”
Sabay sulyap si Jay kina Kevin at Karen. Pareho silang tumango.
Karen (nakangiti, propesyonal ang tono):
“Yes, Jay. We’ll do our best.”
Kevin (maikli pero buo ang sagot):
“Count me in. Hindi kita bibiguin.”
Nagpatuloy ang meeting, puno ng plano, schedule, at division of tasks. Pero sa ilalim ng professional atmosphere, may kakaibang spark sa pagitan nina Kevin at Karen na silang dalawa lang ang nakakaalam.
Pagkatapos ng motivating speech ni Jay, nagpatuloy agad ang seryosong talakayan. Ang malaking conference room ay punô ng diagrams, slides, at naka-project sa screen ang timeline ng mga gawain.
Jay (kalma pero matibay ang tono):
“Guys, sa darating na Biyernes ang big presentation. Ayokong makita kayong lahat na puyat at stressed. Kaya malinaw no overtime. Normal working hours lang, para fresh at maayos ang dating natin sa clients.”
Tumango ang lahat. May halong kaba at excitement ang bawat mukha ng team. Si Karen ay nakatutok sa laptop niya, nagtatake ng notes. Si Kevin naman ay nakikinig, nakatukod ang siko sa mesa at hawak ang ballpen.
Jay (nagpatuloy, lumapit sa whiteboard):
“Ngayon, ilalatag ko ang plano. Department heads, i-double check lahat ng details. Walang dapat mapalampas. Kevin, ikaw ang hahawak ng technical data. Karen, ikaw sa flow ng presentation visuals.”
Kevin (diretso):
“Copy. Ayusin ko yan before Wednesday para may review tayo.”
Karen (tumingin sandali kay Jay, pagkatapos ay mabilis na sulyap kay Kevin):
“Okay, ako na ang bahala sa visuals. Gagawin kong malinaw at madaling intindihin.”
Saglit lang na nagtagpo ang mga mata nina Karen at Kevin isang simpleng sulyap na puno ng tahimik na kuryente. Pareho silang agad bumalik sa mga papel at screen nila, walang ibang nakapansin.
Jay (nakatingin sa lahat):
“Remember, Biyernes ang araw na kailangan nating maging best. Focus tayo. Do your part, and I’ll do mine.”
Tahimik ang lahat, nag-concentrate. Puro seriousness ang namutawi sa silid. Pero sa ilalim ng lahat ng iyon, may maliit na lihim na palitan ng tingin parang pribadong usapan na silang dalawa lang ang nakakaunawa.
Lumipas ang araw nang mabilis. Halos buong linggo ay puno ng focus, revisions, at collaboration. At ngayong Huwebes ng gabi, natapos na rin ang lahat ng kailangang ayusin. Nakalock na ang final deck ng presentation, nakaayos na ang schedule, at kampante ang lahat na bukas ay maipapakita nila ang pinakamaganda nilang trabaho.
Sa kanyang condo, nakahiga si Kevin, nakapatay na ang ilaw maliban sa dim light ng lampshade. Naka-on pa rin ang phone niya, hindi agad makatulog dahil sa excitement at anticipation.
Napatingin siya sa screen, kinuha ang messenger app, at nag-type:
Kevin (text):
“Good luck bukas, Karen. I know you’ll kill it. Proud ako sayo.”
Huminga siya nang malalim, bago nagpadagdag pa ng isa pang mensahe, mas personal, mas mula sa puso:
Kevin (text):
“Miss ko na rin yung babygirl na girlfriend ko ”
Sandali siyang napangiti habang nakatingin sa phone. Alam niyang risky ang ganitong mga mensahe, pero hindi niya rin mapigilan. Mabilis ang tibok ng puso niya habang hinihintay kung magrereply si Karen.
Sa kabilang banda naman, si Karen ay nasa kwarto niya, nakapajama, nakahiga rin at hawak ang phone. Pagkakita niya sa notification mula kay Kevin, agad siyang napangiti, kinagat ang labi at napahawak sa dibdib na parang pinipigil ang kilig.
Tahimik ang bahay nila Karen. Naka-off na ang TV, madilim na ang sala, at sa kwarto naman ay mahimbing nang natutulog si Jay. Banayad ang kanyang hilik, senyales na mahaba na ang tulog niya matapos ang buong linggong trabaho.
Samantala, si Karen ay nakatagilid sa kama, hawak ang phone, at pasimpleng nakatalikod kay Jay. Kakatanggap lang niya ng mensahe mula kay Kevin. Hindi niya mapigilan ang kilig na dumaan sa katawan niya habang binabasa ulit-ulit ang mga salita:
“Good luck bukas, Karen. I know you’ll kill it. Proud ako sayo.”
“Miss ko na rin yung babygirl na girlfriend ko ”
Kagat-labi niyang tinype ang sagot, mabilis pero may halong lambing:
Karen (text):
“Thank you, Kev Mas lalo akong kinikilig na ikaw ang proud sakin. Miss na rin kita, boyfriend ko Bukas after presentation, baka gusto mo reward ko ikaw ”
Napahagikhik siya ng mahina, tinakpan agad ang bibig para hindi magising si Jay. Nang masend niya ang message, pinatay na niya ang screen ng phone at mahigpit na niyakap ang unan, naiisip si Kevin imbes na ang katabi sa kama.
Sa condo naman, nabasa ni Kevin ang reply. Napahinga siya nang malalim, napapikit habang nakangiti. Kumislot ang excitement sa kanya hindi lang para bukas, kundi para sa kanila ni Karen.
Pareho silang nakatulog na may ngiti sa labi na para bang mas may sarili silang sikreto at mas matamis na dahilan para magtagumpay bukas.
Habang inaayos pa ang slides bago magsimula, biglang umilaw ang phone ni Karen na nakatago sa gilid ng folder niya. Dali-dali niyang binuksan at nakita ang mabilis na text mula kay Kevin:
Kevin (text):
“Good luck babygirl Kontrolin mo sila gaya ng pagkontrol mo sakin sa motel. Alam kong ikaw ang magpapa-wow sa lahat. ”
Halos mapasinghap si Karen at pinigil ang ngiti. Kagat-labi siyang sumagot ng mabilis:
Karen (text):
“Loko ka talaga pero thank you. This time, ikaw naman ang gagawin kong proud.”
Nagtawid siya ng sulyap kay Kevin na nasa gitna ng audience, kunwari’y nakatutok lang sa laptop at notes, pero nakasilip ang isang pilyong ngiti sa gilid ng labi.
Pagkatapos ay tumayo si Jay at nagsimula na ang introduction. Si Karen naman ay huminga nang malalim, inayos ang postura at ngumiti. Sa loob-loob niya, naroon ang tensyon, pero higit pa roon, naroon din ang init at kumpiyansa na ibinigay ng text ni Kevin.
Habang pinapakinggan siya ng buong opisina, sa bawat galaw ng kamay at sa bawat kumpiyansang salita, parang naririnig pa rin ni Karen sa isip ang bulong ni Kevin kagabi at lalo siyang nagningning.
Nagsimula na ang presentation. Si Jay ang nagbukas ng discussion, malinaw at diretso sa punto ang kanyang introduction tungkol sa naging business trip nila at kung paano ito nagbukas ng malaking oportunidad para sa kumpanya. Nakaupo si Kevin sa gitna ng audience, nakapamewang, at halatang proud sa dalawa.
Pagdating ng technical side at creative highlights, si Karen ang tumayo. Naramdaman ng lahat ang confident aura niya naka-smile, diretso ang eye contact sa audience, at bawat salita ay buo, malinaw, at may bigat. Para bang siya ang star ng araw na iyon.
Karen:
“Ang trip na ito ay hindi lang basta resulta ng meeting, kundi pagkakataon na makapaglatag ng mas matibay na relasyon. At dahil dito, sigurado tayong mas magiging matagumpay ang susunod na mga buwan para sa kumpanya.”
Tumango-tango ang mga executives, halatang impressed. May nagtanong mula sa audience, mabilis at malinaw siyang nakasagot — walang kaba, parang rehearsed pero natural ang dating.
Mula sa gilid, hindi maiwasang mapangiti si Kevin. Habang nagsasalita si Karen, biglang nagtagpo ang mga mata nila. Saglit lang iyon, pero sapat para magpadala ng kilig at init sa pagitan nila.
Kevin (bulong sa isip, habang nakangiti):
“Yan ang babygirl ko… parang nasa motel pa rin ang tapang.”
Napasulyap si Karen, at bago bumalik sa audience, bahagya siyang kumagat ng labi isang maliit na senyales na siya lang at si Kevin ang nakakaintindi.
Pagkatapos ng halos isang oras, natapos ang presentation sa malakas na palakpakan. Tumayo ang ilang staff, nagbigay ng papuri, at si Jay mismo ay ngumiti ng malapad, proud sa tandem nila ni Karen.
Jay:
“Solid, team. This is the kind of work na magdadala sa atin ng malaking resulta.”
Habang nagbabatian at nagkakapalakpakan ang lahat, bahagyang lumapit si Kevin kay Karen at pabulong na nagsabi:
Kevin (mahina, nakatingin sa kanya):
“Ang galing mo. Kung puwede lang, didiretso na kita sa motel ngayon din…”
Natawa ng mahina si Karen, tinapik siya sa braso, at sumagot pabalik:
Karen (bulong):
“Maghintay ka lang, baka mas wild pa kaysa sa last time.”
Nagpatuloy ang celebration, pero ang titig at mga lihim na biro ng dalawa ang tunay na apoy sa ilalim ng kanilang tagumpay.
aga. Malinis, maaliwalas at puno ng energy ang opisina. Naka-business attire si Karen, confident ang ayos, at ramdam ang excitement ng lahat. Si Jay ay nasa tabi niya, parehong nasa harap ng projector, handa para sa pinakamahalagang presentation ng taon.
Post a Comment