by sexyyumz (Reader Submission)
Mainit-init na ang araw nang makailang ikot na sina Karen, Mia, at Lara sa loob ng village park. Tumatagaktak na ang pawis nila, pero halatang sanay sa routine lalo na’t pareho ring may asawa sina Mia at Lara, at kahit abala sa pamilya, alaga pa rin ang katawan.
Lara (habang humahabol ng hininga, nakangiti):
“Grabe, parang college days lang ulit ah. Kung ganito araw-araw, sure na mawawala lahat ng stress sa opisina.”
Mia (tumatawa):
“Agree! Pero aminin mo, Karen, ikaw pa rin ang pinakasexy dito. Ang unfair!”
Nagkibit-balikat si Karen, pilit na tumawa.
Karen:
“Naku, hindi ah. Kayo kaya ‘tong mas disiplinado. Ako, paminsan-minsan lang.”
Ngunit kahit pa tinatakpan niya sa biro, ramdam niya ang mga titig ng ilang dumadaan na joggers at lalo siyang naging conscious na baka mapansin pa lalo ng dalawang kaibigan niya.
Habang nagpahinga sandali at nagdesisyon silang mag-iba ng ruta, napadaan sila sa mas tahimik na bahagi ng park. May mahabang hanay ng mga puno at ilang bangko sa gilid.
Doon, sa isang lilim na bangko, napansin agad ni Karen ang pamilyar na pigura nakaupo, pawisan, at halatang kagagaling lang din sa pagtakbo. Si Kevin.
Nakasandal siya, nakapikit ng bahagya habang pinupunasan ang leeg ng tuwalya. Ang gray dri-fit shirt niya ay basang-basa na sa pawis, kaya bakat ang matipunong dibdib at braso.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Karen.
Mia (napansin agad):
“Ay, hindi ba siya yung taga-opisina niyo, Karen? Si… Kevin ba pangalan niya?”
Saglit na natigilan si Karen, pero mabilis na ngumiti para hindi mahalata ang kaba.
Karen:
“Ah—oo, si Kevin nga. Mukhang dito rin pala siya nagjojogging.”
Habang papalapit sila, iminulat ni Kevin ang mata at agad na tumama ang tingin kay Karen. Saglit lang iyon pero sapat para magpadala ng kuryente sa kanya.
Kevin (nakangiti, kunwari casual lang):
“Oh, Karen. Ganda ng araw no?.”
Karen (pinipilit mag-normal):
“Morning, Kevin. Oo, kasama ko sila Mia at Lara. Regular jogging routine namin.”
Tumango sina Mia at Lara ng magaan na pagbati, at agad ding nag-usap sandali tungkol sa ruta at kung gaano na katagal silang nagjojogging. Pero ramdam ni Karen na ang tingin ni Kevin, paulit-ulit bumabalik sa kanya—lalo na sa pawisang katawan niya na balot lang ng sports bra at leggings.
Habang nag-inat ang tatlo at nagpahinga saglit sa tabi, nakahanap ng tiyempo si Kevin para lumapit kay Karen.
Kevin (pabulong, habang nagpupunas ng pawis):
“Buti na lang nag-iba kayo ng ruta… miss na kita, babygirl.”
Napakagat si Karen ng labi at saglit na umiwas ng tingin, para hindi mahalata nina Mia at Lara. Pero sa loob-loob niya, lalo siyang kinilabutan sa narinig.
Matapos ang ilang minutong pahinga, nagpasya sina Mia, Lara, at Karen na magpatuloy pa ng ilang ikot. Pero bago pa sila makatakbo, tumayo na rin si Kevin mula sa bangko at sumabay sa kanila.
Kevin (nakangiti, parang pampagaan ng mood):
“Ang ganda talaga ng araw ngayon… lalo na kanina, biglang may tatlong sexy na dumaan sa harap ko. Parang nawala yung pagod ko.”
Sabay tawa niya, kunwari simpleng biro lang.
Nagkatinginan agad sina Mia at Lara, sabay tawa rin.
Mia:
“Naku, Karen, mukhang may fan ka na dito. Dalawa pa kami ni Lara, ah!”
Lara (nakangisi):
“Hindi lang ikaw ang napansin, Kevin, no? Huwag mong gawing obvious.”
Pero habang natatawa sila, hindi nakaligtas sa mga mata nina Mia at Lara ang malaki at halatang bukol sa shorts ni Kevin. Dahil basang-basa ito sa pawis at medyo hapit, lalo pang tumambad habang umaayon sa kilos niya.
Napatigil sandali si Mia, medyo nakanganga. Si Lara naman ay hindi napigilang mapailing at tumawa ng palihim.
Lara (pabulong kay Mia, pero dinig ni Karen):
“Grabe… parang hindi ata safe sumabay sa atin ‘tong si Kevin.”
Nag-init ang pisngi ni Karen, ramdam niya agad ang tumitinding sitwasyon. Pinilit niyang magpaka-normal.
Karen (nakangiti pilit):
“Huy, huwag niyo ngang asarin, baka lalo pang ma-conscious yan.”
Ngunit sa gilid ng mata niya, nahuli niyang nakatitig si Kevin sa kanya, ngiting pilyo, parang sinasadyang ipadama sa kanya ang tensyon kahit may iba pa silang kasama.
Kevin (mahina, halos siya lang makarinig):
“Para lang sayo ‘to, babygirl. Alam mo yan.”
Napalunok si Karen at agad na tumakbo ulit para maibsan ang tensyon, habang sina Mia at Lara ay nagtatawanan pa rin, pero hindi maalis sa isip nila ang bukol na nakita.
Matapos ang isa pang ikot, huminto sina Mia at Lara para mag-inat. Halatang pawis na pawis na rin sila, pero masaya ang mga ngiti habang nagkukulitan.
Mia:
“Karen, dito na lang kami, kailangan na rin naming umuwi. May lakad pa yung pamilya namin.”
Lara (nakangiti, biro kay Kevin):
“Next time, baka hindi jogging ang gawin natin kundi… ibang cardio. Hehe.”
Sabay tawa nilang dalawa at kumaway bago tuluyang naglakad palayo.
Habang naglalakad sina Mia at Lara, nagbubulungan pa sila:
Mia (mahina, gigil):
“Grabe, nakita mo yung bukol kanina? Hindi ko matanggal sa isip.”
Lara (bitin ang tawa):
“Same! Ang tanong, paano kaya natin makikita yun ng buo? Ang haba nun siguro.”
Sabay silang natawa ng pabulong, parang may sariling sikreto.
Samantala, naiwan si Karen at Kevin sa may bangko na napapailalim sa lilim ng malaking puno. Tahimik sandali, habang pinupunasan ni Kevin ang pawis gamit ang tuwalya, at si Karen naman ay nag-uunat ng binti.
Kevin (nakangiti, mababa ang boses):
“Finally… tayo na lang.”
Nilingon siya ni Karen, medyo naiilang dahil kanina pa niya ramdam ang pilyong mga mata nito.
Karen:
“Loko ka… buti na lang umuwi na sila, baka kung ano pa nasabi.”
Umupo si Kevin sa tabi niya, halos magdikit ang mga hita nila. Dumikit din ang balikat niya habang nakasandal sa bangko.
Kevin (nakabuntong-hininga):
“Kanina pa ako gigil… habang tumatakbo, tinitingnan lang kita. Para kang bumabalik sa resort natin sa Love Island.”
Namula si Karen, napayuko para takpan ang ngiti.
Karen:
“Kevin, nasa labas tayo, baka may makakita…”
Kevin (nakalapit ang labi sa tenga niya):
“Eh ano ngayon? Sila Mia at Lara nga, halos bumigay na sa tingin pa lang. Pero ikaw, babygirl… ikaw lang talaga ang gusto kong makita ng buo.”
Napakagat-labi si Karen, parang nilalamon ng init ng boses niya.
Tahimik silang pareho sandali, pero ramdam ang tensyon sa ilalim ng punong iyon.
Tahimik silang dalawa habang nagpapahinga sa bangko, hanggang biglang napangisi si Kevin at sinilip saglit ang jogging outfit ni Karen na fit na leggings at sports bra na manipis ang tela.
Kevin (nakapilyong bulong):
“Alam mo ba, babygirl… may tatlong damit ka lang ngayon.”
Karen (napakunot-noo, pero nakangiti):
“Ano na namang kalokohan yan?”
Kevin (humilig pa lalo, nakatitig sa kanya):
“Yung sports bra, yung leggings… at yung panty na tinatago mo sa ilalim. Pangatlo yun.”
Mapula agad ang pisngi ni Karen, sabay pikit ng mata at pinandilatan siya habang pinapalo ng mahina sa braso.
Karen:
“Kevin! Ang bastos mo. Baka may makarinig!”
Kevin (natatawa pero pabulong, dumidikit ang labi halos sa pisngi niya):
“Eh ano ngayon? Sa isip ko kanina pa, tinatakbo ko habang iniisip na kung tatanggalin ko yung leggings mo… panty lang matitira.”
Hindi na napigilan ni Karen ang mapakagat-labi, nakaramdam ng kuryente sa katawan niya.
Karen (mahina, parang nagtatapang-tapangan):
“Loko ka talaga… jogging ito, hindi motel.”
Kevin (nakangisi, mas bumaba ang tono):
“Kung meron lang sana tayong matatagpuang lugar dito… kahit abandonadong spot malapit sa park. Hindi ba exciting, babygirl?”
Napahinto si Karen. Napatingin siya sa paligid, parang nag-iisip kung may posibilidad. Tapos biglang napangiti ng lihim, nakataas ang isang kilay.
Karen (mahina, parang binubulong habang nilalaro ang bote ng tubig sa kamay):
“Alam mo… may naalala ako. Sa kabilang side ng park, may luma at abandonadong storage building dati pang ginagamit sa mga event. Matagal nang sarado. Wala halos dumadaan doon.”
Tumayo si Kevin mula sa pagkakaupo, parang hindi na mapakali sa narinig. Nakahawak siya sa bewang niya at nakangiting parang batang nakahanap ng bagong laruan.
Kevin:
“Perfect. Ikaw talaga, babygirl… palaging may solusyon. Tara na?”
Tumingin muna si Karen sa relo niya, saglit na nagdalawang-isip… pero ramdam ang apoy sa pagitan nila.
Karen (nakangiti pero nagbubulungan):
“baliw ka talaga, Kevin. Pero sige… ikaw ang bahala.”
Sabay silang tumayo mula sa bangko, naglakad palayo, at pakiramdam nila’y mas mainit ang umaga kaysa sa sikat ng araw.
Habang naglalakad silang dalawa papunta sa gilid ng park, dumadaan sa medyo masukal na bahagi, tumigil si Kevin at humarap kay Karen. Nakalagay ang mga kamay niya sa bulsa ng jogging shorts, pero bakas na bakas ang mapanuksong titig.
Kevin (mababa ang boses, seryoso pero may ngisi):
“Babygirl… kanina pa ako nag-iinit sa mga biro natin. Pero dahil ikaw ang nakaisip ng lugar na ‘to, ikaw ang may kontrol ngayon.”
Napataas ang kilay ni Karen, hindi makapaniwala.
Karen:
“Ha? Ako? Hindi ba ikaw palaging bida sa mga ganito?”
Kevin (lumapit, halos dikit na ang dibdib sa likod niya habang naglalakad sila):
“Nope. Ikaw ang mastermind dito. Ikaw ang nakaisip ng abandonadong spot, kaya ngayon… gagawin mo sa’kin yung ginawa mo sa motel. Ikaw ang magpapatakbo sa laro.”
Saglit na natahimik si Karen, napakagat-labi at parang kinabahan. Pero ramdam niya ang kaba na may kasamang thrill. Napatingin siya sa paligid, wala nang ibang tao, tanging tunog lang ng mga dahon at huni ng ibon.
Karen (napabuntong-hininga, pabulong na may halong ngisi):
“Kevin… alam mo bang delikado ‘to? Kung may makakita sa’tin—”
Kevin (sumabat agad, hawak ang kamay niya):
“Mas thrilling ‘yun. At saka… babygirl, wala nang atrasan. hawak mo ako ngayon. Gawin mo kung anong gusto mo.”
Bumilis ang tibok ng puso ni Karen. Para siyang nababalik sa motel memory nila pero ngayon, mas daring, mas mapanganib. Nakaramdam siya ng kapangyarihan, at unti-unting gumuhit ang ngiti sa labi niya.
Karen (hinila ang kamay ni Kevin, papalapit sa gusaling abandonado):
“Fine. Kung gusto mo ng laro… ako ang boss ngayon.”
Napatawa si Kevin habang nagpapaubaya, sabay naglakad sila papasok sa anino ng lumang gusali, na para bang mismong kapalaran ang nagdala sa kanila doon.
Tahimik silang naglakad papasok sa abandonadong building na tinuro ni Karen. Medyo luma na ito, may mga sirang bintana at alikabok sa paligid, pero may ilang parte na ligtas at hindi gaanong halata mula sa labas. Habang umaakyat sila sa maliit na hagdan papasok, ramdam nila ang tibok ng puso nila hindi lang dahil sa takot na baka may makakita, kundi dahil sa thrill ng bawal at sikreto.
Kevin: nakangiti ng pilyo habang nakahawak sa bewang ni Karen
“Babygirl, dito tayo… ang ganda ng naisip mo. Sabi ko sa’yo, ikaw muna may hawak ng kontrol ngayong araw.”
Karen: napapahagikhik pero halatang kinakabahan at nai-excite
“Shhh… baka may makarinig… pero… oo, gusto ko rin.”
Pagkapasok nila, nakita nila ang isang lumang silid na may bintanang natatakpan ng kurtinang kupas. Walang tao, tahimik, at tamang-tama para sa kanila. Itinulak ni Kevin ang pinto, isinara iyon nang dahan-dahan at ni-lock mula sa loob.
Karen: huminga nang malalim, hinawakan ang braso ni Kevin
“Ang wild natin… hindi ako makapaniwala na pumayag akong gawin ‘to.”
Kevin: lumapit at bumulong sa tenga niya
“Hindi lang ikaw ang wild, babygirl. Ako rin. At dito, walang makakapigil sa atin.”
Unti-unti niyang sinapo ang pisngi ni Karen, saka ibinaba ang halik sa labi nito mahaba, malalim, puno ng pagnanasa. Habang patuloy silang naghahalikan, ramdam na ramdam ni Karen ang init ng katawan ni Kevin, lalo na nang ipasandal siya sa malamig na pader ng lumang silid.
Dito nagsimula ang mas matinding tensyon, parang mas lalo silang hinihila ng lugar na iyon na maging mas daring kaysa dati.
Lumalim ang halikan nila, biglang itinulak ni Karen si Kevin patalikod diretso sa lumang kama na nasa gilid ng silid. Medyo maalikabok iyon at luma na ang kutson, pero wala silang pakialam. Ang tunog ng pagdampi ng katawan ni Kevin sa kama ay nagpaigting pa ng init sa pagitan nilang dalawa.
Karen: nakataas ang kilay, bahagyang nakangiti habang nakapatong sa ibabaw niya
“Hindi ba sabi mo ako ang may kontrol ngayon? Kaya sumunod ka lang, Kevin.”
Napatawa si Kevin, pero halatang naninigas ang bawat kalamnan sa excitement. Dahan-dahan niyang inabot ang bewang ni Karen, ngunit tinapik ito ni Karen, pinaalala na siya ang may hawak ng sitwasyon.
Kevin: nakangisi, halos pabulong
“Yan ang gusto ko sa’yo, babygirl. Walang alinlangan kapag magkasama tayo. Kahit saan… kahit dito. Akin ka.” hinila siya papalapit ng konti, halos mapasubsob sa dibdib niya
“At higit sa lahat, girlfriend kita. Wala nang makakakuha nun sa akin.”
Napatitig si Karen kay Kevin, ramdam ang bigat ng bawat salita. Kahit puno ng init at bawal ang sitwasyon, malinaw ang koneksyon nilang dalawa. Huminga siya nang malalim, saka dahan-dahang idinampi ang labi sa leeg ni Kevin, sinisimulan ang sariling ritmo ng pang-aakit.
Sa bawat saglit, ramdam nilang mas lalong nabubura ang mga hangganan. Ang dating biro lang at biruang bawal, ngayon ay nagiging mas matindi isang apoy na hindi nila mapapatay.
Nang marinig ni Karen ang huling mga salita ni Kevin, parang may kung anong apoy na lalong nagliyab sa dibdib niya. Nakaupo siya sa bewang ng lalaki, at ramdam ni Kevin ang bigat ng bawat pag-upo nito sa kanya. Hindi nag-aksaya ng oras si Karen dahan-dahan niyang hinila pataas ang t-shirt ni Kevin hanggang tuluyan nang mahubad, at kasunod nito ay sinapo niya ang dibdib ng lalaki gamit ang kanyang palad.
Karen: nakangisi, may bahagyang hamon sa tono
“Kung akin ka rin, ibig sabihin wala kang karapatang kumilos hangga’t hindi ko sinasabi.”
Napahagikhik si Kevin, tinutukso pa ang sitwasyon. Nakaunan ang mga kamay sa likod ng ulo, parang komportableng komportable habang nakahiga.
Kevin: pabulong, puno ng pagnanasa
“Babygirl… kahit anong gawin mo, susunod lang ako. Gusto kong makita hanggang saan mo ako kayang dalhin.”
Hindi na naghintay si Karen. Agresibo niyang hinawakan ang magkabilang braso ni Kevin at itinulak iyon sa gilid ng kama, pinaparamdam na siya ang namumuno sa eksenang iyon. Dahan-dahan siyang yumuko, idinampi ang labi sa dibdib ng lalaki, pababa nang pababa. Ramdam ni Kevin ang bawat init ng hininga niya na dumadausdos sa balat.
Habang gumigiling si Karen sa ibabaw ng shorts ni Kevin, pinanood niya ang reaksyon ng lalaki ang bawat ungol, ang bawat pagkislot ng kalamnan. Si Kevin naman, nakangisi pa rin pero kitang-kita ang hirap niyang kontrolin ang sarili.
Kevin: napakagat-labi, halos hindi na makatiis
“Putsa, Karen… alam mong mas lalo mo lang akong ginaganahan kapag ganyan ka.”
Ngumiti si Karen, proud sa bawat reaksyon.
Karen: diretso ang tingin, malalim ang boses
“Gusto ko lang marinig kung hanggang saan ang kaya mong tiisin. Kasi ngayong umaga, Kevin… ako ang may hawak sa’yo.”
At sa pag-ikot ng kanyang balakang at mas madiing paggiling sa ibabaw ng katawan ni Kevin, lalong nag-init ang paligid ng lumang kuwarto. Hindi na mahalaga kung luma ang kama o marumi ang paligid ..ang mahalaga, sila lang dalawa at ang lihim na apoy na patuloy na naglalagablab.
Nakatitig si Kevin kay Karen habang gumigiling pa rin ito sa ibabaw niya. Ramdam niya ang matinding init, pero mas nangingibabaw ang paghanga sa paraan ng pagkontrol ng babae sa sitwasyon.
Biglang tumigil si Karen, nakatayo sa gilid ng kama habang nakatingin nang diretso kay Kevin. Mabagal, sinimulan niyang hawakan ang laylayan ng kanyang damit-pang-jogging.
Karen: nakangisi, malanding tono
“Kung gusto mong makita ang susunod… tahimik ka lang diyan. Tandaan mo, akin ka ngayon.”
Unti-unting tinaas ni Karen ang suot niyang yoga coat niya, hinuhubad iyon nang dahan-dahan habang pinapasilip lang ng kaunti ang makinis niyang tiyan at pusod. Nakapako ang mata ni Kevin, halos mapamura sa anticipation. Nang tuluyan niyang itapon ang pang-itaas, tanging sports bra na lang ang natira.
Dahan-dahan namang hinawakan ni Karen ang garter ng kanyang leggings. Hindi niya agad hinubad, bagkus ay iniikot ang katawan, tumalikod kay Kevin, at mabagal na binaba iyon, inilalantad ang hubog ng kanyang balakang.
Kevin: napapabulong, halos nanginginig sa tono
“Shit, babygirl… papatayin mo talaga ako sa ginagawa mo.”
Ngumiti si Karen nang mapanukso, sabay bitaw ng leggings hanggang sa bumagsak ito sa sahig. Tumalikod siyang muli kay Kevin, ngayon ay naka-sports bra at panty na lang, kumikindat at iniikot ang bewang na parang nagpe-perform ng sariling sayaw.
Lumapit siya muli, pero hindi agad sumampa. Hinila niya pababa ang shorts ni Kevin, inilantad ang matinding bukol na kanina pa kumakawala. Dinilaan niya ang labi at saglit na tumingin sa kanya.
Karen: mahina, puno ng hamon
“Kanina pa ‘to naghihintay… pero hindi ko pa ibibigay. Hindi pa ngayon.”
At bago pa makasagot si Kevin, umakyat si Karen sa kama, gumapang papunta sa kanya na parang mabangis na pusa, nakapwesto ulit sa ibabaw niya ngunit hindi pa rin binibigay ang gusto ng lalaki.
Kevin: napakagat-labi, halos pasabog ang tono
“Babygirl… kung kontrol ang laro mo, tangina, panalo ka na.”
Dahan-dahan gumigiling si Karen sa ibabaw ni Kevin, parang nagsasayaw ng senswal na sayaw sa lumang kama. Nakapwesto siya nang diretso sa tiyan ni Kevin, at bawat ikot ng kanyang bewang ay dumidiin ang gitna ng kanyang panty. Ramdam na ramdam ni Kevin ang lagkit at init na kumakapit sa balat ng kanyang tiyan.
Kevin: napapapikit, humihigpit ang hawak sa bedsheet
“Putangina, babygirl… ramdam ko na lahat… basang-basa ka na.”
Umiling si Karen, ngumisi habang mas lalo pang bumaba ang galaw, pinapadama kay Kevin ang bawat dampi ng kanyang pagkababae sa mismong tiyan nito. Pinahaba niya ang sayaw, nakatitig nang diretsong mapanukso sa mga mata ng lalaki.
Karen: mahina pero puno ng apoy
“Ramdam mo ba? Gusto mo ‘to, ‘di ba? Pero hanggang tingin ka lang muna… ako ang bahala sa iyo ngayon.”
Napakagat-labi si Kevin, halatang hirap na hirap sa pagpipigil. Lalo pang bumilis ang giling ni Karen, sinabayan pa ng marahang kagat sa kanyang labi habang hinahaplos ang sariling katawan. Bawat kiskis ng panty niya ay parang nanunukso, nagsasabi na malapit nang bumigay pero pinipigilan pa rin.
Kevin: halos umungol, nanginginig ang boses
“Babygirl… tangina, hindi na ‘ko makakatiis… ibigay mo na sa akin.”
Ngunit imbes na sumunod, mas lalo pang nagpakasidhi si Karen. Pinatagal niya ang bawat segundo, hinahayaang malunod si Kevin sa sensasyong unti-unti siyang sinasakal ng pagnanasa.
Karen: dumidikit ang labi malapit sa tenga ni Kevin, pabulong
“Hindi pa. Hindi pa ngayon. Ako ang may kontrol, Kevin. Ako ang magdedesisyon kung kailan mo ako makukuha.”
At sabay tuloy ng pag-giling, mas madiin, mas mabagal, mas mapanukso iniiwan si Kevin na halos mabaliw sa bawat segundo ng paghihintay.
Nakatingala si Kevin, pawis na pawis, habang patuloy na gumigiling si Karen sa ibabaw ng tiyan niya. Nanginginig ang dibdib niya sa bawat hingal, at hindi na niya mapigilan ang mga salitang kumakawala.
Kevin: dumidiretso ang titig kay Karen, malalim ang boses
“Ok lang, babygirl… basta akin ka. Walang makakakuha sa ’yo. Eto gagawin natin ako at ikaw lang, hanggang sa huli.”
Napangiti si Karen, pero nanatiling mabagal ang sayaw ng kanyang balakang. Lumapit siya, idinampi ang mga labi sa pisngi ni Kevin, tapos sa kanyang tenga.
Karen: mapanuksong bulong
“Lagi naman akong iyo… pero ngayon, ikaw ang lalaruin ko hanggang masiraan ka sa pagnanasa.”
Unti-unti siyang bumaba mula sa tiyan, ang basa niyang panty dumudulas pababa sa may puson ni Kevin. Napakagat-labi ang lalaki, napapairi habang ramdam ang init na lalong lumalapit sa pinaka-kanais-nais na parte ng katawan niya.
Kevin: humihingal, halos manginig sa paghihintay
“Babygirl… tangina, mararamdaman na ba kita? Huwag mo na ’kong pahirapan.”
Ngumisi si Karen, tinignan siya nang diretso, saka dahan-dahang dumapo ang init ng kanyang pagkababae sa mismong ibabaw ng naninigas na si Kevin panty lang ang hadlang. Gumiling siya ulit, mas madiin ngayon, halos maglapat ang katawan nilang dalawa.
Karen: nakapikit, ungol na mahina
“Hmm… ramdam mo na ba, Kevin? Ako pa rin ang may hawak… at ikaw, akin lang.”
Habang mas lumalakas ang ungol ng kama sa bawat ikot ng katawan niya, mas lumalalim ang halinghing ni Kevin. Hindi na siya makagalaw, hinayaan na lang ang sarili na bihagin ni Karen sa sariling laro nito isang laro na siya mismo ang humiling pero hindi akalaing magiging ganito katindi.
Post a Comment