by sexyyumz (Reader Submission)
Pagdating nila sa tapat ng condo, mabilis na bumaba si Karen mula sa kotse ni Kevin. Kita sa mukha niya ang kaba, pero nakahalo rin ang saya na ligtas silang nakarating.
Mula sa likod ng manibela, nakamasid si Kevin, nakaabang kung may ibang sasakyan na papasok.
Karen: nakasilip sa bintana, pabulong
“Wala na si Jay… siguro nakaalis na nga. Papalarin tayo ngayon.”
Ngumiti si Kevin, huminga ng malalim na parang nabunutan ng tinik.
Kevin:
“Buti na lang. Babygirl, ang galing mo kanina… at buti nalang safe tayo. Pero kung sakali mang nag-abot tayo, hindi ko alam kung anong gagawin ko.”
Pinisil ni Karen ang kamay niya bago bumaba nang tuluyan. Saglit siyang lumingon, bitbit ang ngiti na puno ng lihim.
Karen:
“Relax ka lang, boyfriend. Ako na bahala sa alibi. Ngayon, uuwi na muna ako… pero sa isip ko, ikaw pa rin.”
Tumango si Kevin, pinagmamasdan siyang pumasok sa lobby hanggang sa tuluyang maglaho sa loob. Nakaawang pa ang labi niya, halatang gusto pang sumunod pero pinigilan ang sarili.
Bago niya pinaandar ang kotse, kinuha niya ang phone at mabilis na nag-type:
Kevin (text):
“Goodnight, babygirl. Ligtas ka na. Pero tandaan mo… akin ka pa rin.”
Nang mabasa ni Karen ang mensahe, napakagat-labi siya habang papasok sa elevator, hawak ang bag at punit na sports bra sa loob nito—parang tanda ng lahat ng nangyari kanina.
Pagpasok ni Karen sa unit nila, tahimik ang buong condo. Nakasampay pa sa sofa ang polo ni Jay at may nakahandang tumbler ng tubig sa mesa, palatandaang nagmamadali itong umalis kanina.
Hinubad ni Karen ang rubber shoes at dahan-dahan na dumiretso sa kwarto. Binuksan niya ang ilaw at umupo sa gilid ng kama, inilapag ang bag. Doon niya kinuha ang punit na sports bra, pinisil-pisil, saka napangiti na may kasamang buntong-hininga.
Karen (bulong sa sarili):
“Grabe… ano ba ‘tong pinasok ko. Pero sa tuwing kasama ko si Kevin, parang ibang ako.”
Napahiga siya sa kama, nakatanaw sa kisame. Dumampi pa ang amoy ng cologne ni Jay sa unan, at doon siya muling napaisip.
Karen:
“Si Jay, asawa ko. Mabait, responsable, lahat… pero si Kevin… siya yung nagbibigay sa’kin ng apoy na hindi ko makuha kay Jay.”
Napakagat siya sa labi, at parang nag-init ang katawan habang naiisip ang eksena nila sa abandonadong gusali. Kinuha niya ang phone at binuksan ang huling mensahe ni Kevin:
Kevin (text):
“Goodnight, babygirl. Ligtas ka na. Pero tandaan mo… akin ka pa rin.”
Pinikit ni Karen ang mga mata at niyakap ang unan. Para bang hati ang puso niya sa dalawang mundo, isang tahimik na buhay kasama ang asawa, at isang mapusok na mundo kasama ang kanyang lihim na kasintahan.
Habang dahan-dahang nadadala ng antok, dumaloy ang isang pilyang ngiti sa kanyang labi. Kahit may guilt, mas nangingibabaw ang excitement sa susunod na pagkikita nila ni Kevin.
Kinabukasan, Linggo ng umaga, maagang nagising si Karen. Nakahanda na si Jay ng kape at pandesal sa lamesa, naka-t-shirt lang ito at mukhang relaxed habang nagbabasa ng balita sa tablet.
Karen:
“Hon, may paalam pala ako… mamayang hapon may ‘girls day’ kami nina Mia at Lara. May beauty therapy session daw sila na gusto kong samahan.”
Itinaas ni Jay ang tingin, bahagyang ngumiti.
Jay:
“Good, kailangan mo rin ng self-care paminsan. Lagi ka nang pagod sa work. Sulitin mo na yan, ha?”
Lumapit si Karen at yumakap mula sa likod ng asawa, nakapatong ang baba niya sa balikat ni Jay. Ramdam niya ang bigat ng kaunting konsensya, pero pinilit niyang maging natural.
Karen:
“Salamat, Hon. Promise, bonding lang talaga ‘to. Para makapag-relax din ako kahit papaano.”
Jay (nakangiti):
“Walang problema, basta mag-enjoy kayo. Ako na bahala dito sa bahay.”
Nagpatuloy silang kumain ng breakfast, ngunit sa loob-loob ni Karen, humahalo ang kaba at kilig. Ang totoo, hindi lang simpleng beauty therapy ang nasa isip niya. Habang nagpapaalam siya kay Jay nang maayos at mahinahon, sa ilalim ng kanyang ngiti ay buhay na buhay ang alaala ng init na ibinibigay sa kanya ni Kevin.
Hapon na at magkakasabay na bumaba sina Karen, Mia, at Lara sa lobby ng condo. Casual lang ang suot nila—shorts at simpleng top—pero kitang-kita pa rin ang alindog at kaseksihan ng tatlo. Sa bawat hakbang, napapalingon ang ilang dumadaan, para bang hindi spa kundi mini fashion show ang pupuntahan nila.
Mia (nakangiti):
“Perfect timing ‘to, kailangan ko talagang mag-relax. Parang gusto ko na ngang humiga buong weekend.”
Lara (natawa):
“Pareho tayo! At least ngayon, wala tayong iniisip na trabaho o gawaing bahay. Self-care muna tayo.”
Karen (nakangiti rin):
“Exactly. Girls day tayo ngayon, walang istorbo.”
Habang nasa biyahe papunta sa spa, mabilis na kinuha ni Karen ang cellphone niya at nag-text kay Kevin:
Karen (text):
“Babygirl mo ngayon naka-schedule sa beauty therapy kasama mga friends. Girls day kami. Don’t worry, behave ako. ”
Pagdating nila sa spa, sinalubong sila ng mabangong aroma ng essential oils at mahinang tugtog ng relaxing music. Habang inaasikaso sila ng receptionist, nagpatuloy pa rin ang kulitan ng tatlo.
Mia (humihikab):
“Promise, baka dito pa lang matulog na ako.”
Lara (sumabat):
“Basta walang hilik ha, nakakahiya.”
Natawa silang lahat, at agad na nag-umpisa ang kanilang pampering session—foot massage, facial, at light body therapy.
Si Karen, habang nakapikit at nagrerelax, bahagyang ngumiti nang maramdaman niyang nag-vibrate ang cellphone niya sa tabi. Alam niyang si Kevin ‘yun. Ngunit pinili niyang huwag muna basahin, ini-enjoy ang sandaling ito na sila lang tatlo—isang normal na girls’ day out.
Habang naka-face mask at nakahiga sa soft recliner chair si Karen, kinuha niya ang cellphone nang maramdaman ang sunod na vibration. Binasa niya ang message ni Kevin sa ilalim ng puting towel na nakatakip sa buhok niya.
Kevin (text):
“Enjoy ka diyan babygirl, deserve mo ‘yan. Pero mamaya, gusto ko pa rin ako ang mag-therapy sa’yo. ”
Napakagat-labi si Karen at pinilit pigilan ang ngiti para hindi mahalata nina Mia at Lara. Agad siyang nag-reply, simple lang:
Karen (text):
“Behave muna ako ngayon. Girls day lang.”
Habang abala sa foot massage si Mia at nakapikit si Lara, sumilip si Karen sa kanila, nakaramdam ng kaunting kapanatagan. Normal na moment, normal na buhay, pero sa loob-loob niya, may apoy na nakareserba para kay Kevin kapag sila na lang muli.
Mia (nakapikit, nakangiti):
“Grabe, ang sarap nito… parang wala na akong gustong gawin buong weekend.”
Lara (dumilat ng kaunti):
“Tama. Next week ulitin natin ‘to, ha.”
Karen (nakangiti rin):
“Deal. Routine na natin ‘to.”
Pero habang tumatawa siya kasama ang mga kaibigan, bahagya siyang sumulyap muli sa cellphone. Naka-save pa rin ang huling text ni Kevin, at kahit hindi niya ito pinapakita, ramdam niya ang init na nagtatago sa ilalim ng katahimikan ng spa.
Lunes ng umaga, balik-trabaho na ang lahat sa opisina. Medyo mabigat ang pakiramdam ng bawat isa matapos ang maikling weekend, pero ramdam din ang sigla dahil bagong linggo na naman.
Si Jay ay maagang dumating at agad na nagbukas ng laptop sa conference room. Sanay na sanay sa kanyang seryosong aura, pinuno niya ng energy ang grupo.
Si Karen naman, nakasuot ng simpleng corporate dress na kulay navy blue, pero hindi maitago ang ganda at presensyang natural sa kanya. Habang nag-aayos ng files, hindi niya maiwasang sumulyap kay Kevin na tahimik ding nagtatrabaho sa kanyang cubicle. Walang palitan ng salita, walang message—pero sapat na ang simpleng tinginan para mag-init ang loob niya.
Sa harap ng team, kalmado ang atmosphere. Naglatag ng plano si Jay tungkol sa mga susunod na projects, habang nakikinig si Kevin at nakikibahagi. Si Karen, propesyonal ang mukha, pero sa loob-loob niya, parang dumadaloy pa rin ang init ng mga nakaraang araw.
Napansin ni Kevin habang nakaupo sa kanyang cubicle na tila mas lalo pang gumanda si Karen ngayong Lunes. Fresh ang aura niya, kumikintab ang balat, at mas confident ang ngiti—halatang dala ng beauty therapy na ginawa nila kahapon kasama ang mga kaibigan. Hindi maiwasan ni Kevin ang mapangiti sa sarili, na para bang lalo pa itong nagiging kaakit-akit sa kanya.
Maya-maya, tinawag ni Jay ang lahat sa maliit na meeting area. Tumayo ang buong team, excited kung ano ang sasabihin ng kanilang boss.
“Naalala niyo ang pangako ko,” panimula ni Jay na may bahagyang ngiti. “Dahil naging successful ang presentation natin at mas dumami ang prospects, may bonus ang lahat. At hindi lang ‘yon—magkakaroon din tayo ng company vacation.”
Nagpalakpakan ang mga empleyado, may mga nagsisigawan pa sa tuwa. Halata ang excitement ng lahat habang nagtitinginan kung saan ba magaganap ang bakasyon.
Si Kevin, nakatingin kay Jay pero sa gilid ng mata ay lihim na minamasdan si Karen—na nakangiti at parang mas lalong lumiwanag ang mukha.
Nagpatuloy ang pagsasalita ni Jay habang tahimik na nakikinig ang lahat. Kita ang excitement sa mukha niya habang ibinabahagi ang detalye ng kanilang company vacation.
“Napag-isipan ko nang mabuti,” ani Jay. “At gusto kong lahat tayo ay makapag-relax at makapag-bonding bilang isang team. Kaya sa susunod na buwan, pupunta tayo sa Boracay. Three days, two nights, sagot ng kumpanya ang accommodation at iba pang gastusin.”
Muling nagpalakpakan ang lahat, mas malakas pa kaysa kanina. May mga nagsisigaw ng “Yes!” at “Woohoo!” habang nagbibiruan ang ilan kung paano sila mag-eenjoy sa beach.
Habang abala ang karamihan sa excitement, saglit na nagtagpo ang mga mata nina Karen at Kevin. Wala silang sinasabi, pero sapat na ang isang mabilis na tinginan para magpahiwatig ng sariling thrill isang pribadong plano sa likod ng opisyal na bakasyon.
Samantala, si Jay, masayang pinagmamasdan ang lahat, hindi batid na may mas mainit na kwento ang unti-unting humahabi sa pagitan ng kanyang asawa at ng kanyang kanang-kamay.
Pagkatapos ng meeting, hindi agad nagsiuwian ang mga empleyado. Halos lahat ay nagkuwekwentuhan sa pantry at iba’t ibang sulok ng opisina, punong-puno ng excitement tungkol sa nalalapit na company vacation sa Boracay.
“Dapat may beach volleyball tayo!” sigaw ni Mia, sabay taas ng kamay na parang nasa classroom.
“Sasali ako d’yan! Pero dapat may parusa ‘yung matatalo,” biro ni Lara na agad sinagot ng isa pang officemate.
“Parusa? Dapat mag-ala lifeguard tapos tatakbo sa beach naka-swimsuit!” sabay tawanan ang lahat.
Naghalo-halo ang usapan — may mga gustong mag-island hopping, may nagbanggit ng banana boat, at mayroon ding nagpaplano ng gabi-gabing inuman sa tabing-dagat.
Samantala, habang abala ang karamihan, nakatanggap si Karen ng notification sa phone niya. Mabilis niyang binuksan ito, at hindi na siya nagtaka nang makita ang pangalan ni Kevin.
Kevin: “Babygirl, iniisip ko pa lang na makikita kitang naka-swimsuit sa Boracay, tinatablan na ako. Sigurado akong mas gaganda pa ang tan lines mo pagbalik.”
Napakagat-labi si Karen habang nagtatype ng sagot, sinigurong walang makakakita.
Karen: “Loko ka talaga. Business trip ‘to, huwag kang bastos.”
Mabilis ang naging reply.
Kevin: “Business trip para sa iba. Pero para sa atin, babygirl… ibang klase ang agenda.”
Napasinghap si Karen, nag-init ang pisngi, at pasimpleng uminom ng tubig para maibsan ang kaba.
Karen: “Ikaw talaga, baka mabuking tayo.”
Kevin: “Hindi mangyayari ‘yon. Pero promise, kapag nasa beach tayo… gusto kitang hawakan sa ilalim ng tubig. ‘Yung tayo lang ang nakakaalam.”
Napakagat si Karen sa labi, pinilit itago ang ngiti at init na sumisingaw sa dibdib niya. Sa kabilang dulo ng pantry, abala pa rin ang mga kasama nilang nagbibiruan tungkol sa beach games, pero para kay Karen at Kevin, ibang klaseng excitement na ang nagsisimula—mas lihim, mas mapanganib, at mas nakakaadik.
Ilang araw na lang bago ang company vacation, at ramdam na ramdam na ang excitement sa opisina. Wednesday ng hapon, pinauwi nang maaga ang lahat ng empleyado para makapag-ayos ng mga gamit nila. Halos sabay-sabay silang naglakad palabas ng building, may bitbit na ngiti at mga plano para sa bakasyon.
Habang nagkakanya-kanyang sakay ang mga kasama, nagkasalubong ng tingin sina Karen at Kevin. Saglit lang, pero sapat na para maghatid ng kilig at kuryente sa pagitan nila. Parehong nagkunwari na walang malisya, pero ang mga mata nila’y may lihim na usapan.
Sa condo, inabala ni Karen ang sarili sa pagpili ng mga dadalhin: summer dresses, mga light tops, shorts, at syempre ang kanyang mga swimsuit na halos ikahiya niyang ipakita kay Jay kung gaano ka-sexy. Ramdam niya ang excitement habang isa-isa niyang sinusuri ang mga isusuot.
Pagsapit ng gabi, nakahiga na si Karen, handa nang matulog matapos mag-ayos ng gamit. Biglang nag-vibrate ang kanyang cellphone. Alam na niya agad kung sino iyon.
Kevin: “Nag-beauty therapy ka kasi gusto mo talaga akong akitin, babygirl.”
Napangiti siya at napailing, sabay mabilis na sagot.
Karen: “Loko. Para fresh lang sa vacation, ‘no.”
Hindi nagpatinag si Kevin.
Kevin: “Fresh para sa’kin. Kasi kahit may iba pang tao sa paligid, ikaw at ako lang ang may alam kung gaano kita kagusto.”
Humigpit ang hawak ni Karen sa phone.
Karen: “Baka hindi ka makapigil sa Boracay.”
Kevin: “Hindi ako magpapigil. At alam kong ayaw mo rin pigilan ako, babygirl.”
Napapikit si Karen, pinipigilang mapangiti nang husto. Sa isip niya, mas lalo lang nagiging mapanganib at masarap ang laro nilang dalawa. At sa loob-loob niya, hindi na niya alam kung excitement para sa bakasyon o para kay Kevin ang mas nangingibabaw.
Thursday morning, abala na ang buong kumpanya sa airport. Bitbit ng bawat isa ang kani-kanilang maleta, may mga naka-summer outfit na agad, excited na para sa beach vibes ng Boracay. Ang iba’y nagpipicture-picture, may group selfies, at may ilan pang nag-aasaran kung sino raw ang unang magpapa-tan lines.
Si Jay, bilang boss, ay maagang dumating at maayos na inaasikaso ang lahat para walang maiwan. Habang nasa pila para sa check-in, tahimik lang si Karen, pero paminsan-minsan ay sumisilip sa paligid para hanapin si Kevin. At nang makita niya ito—nakasumbrero, naka-white polo shirt, at backpack lang—agad siyang kinabahan at kinilig.
Nagkatinginan sila sandali. Isang simpleng ngiti lang ang binitawan ni Kevin, pero sapat na para magdulot ng apoy sa loob ni Karen. Agad din itong umiwas ng tingin, kunwari’y busy sa pag-aayos ng boarding pass at pasaporte.
Pag-akyat nila sa eroplano, magkakahiwalay ang upuan dahil group booking. Si Karen ay nakaupo katabi ng dalawang officemates na abala sa kwentuhan, habang si Kevin naman ay ilang rows lang ang pagitan, malapit sa aisle. Sa kalagitnaan ng flight, nang medyo madilim na ang cabin dahil pinatay ang ilaw, nakalusot ang isang mabilis na text mula kay Kevin.
Kevin: “Ang ganda mo ngayon. Kung pwede lang kitang isama sa CR ng plane ngayon din, babygirl.”
Karen: “Sira ka. Baka mahuli tayo.”
Kevin: “Kahit mahuli, worth it.”
Napakagat-labi si Karen, sabay kinuyom ang phone para hindi makita ng katabi. Tumingin siya sa unahan, at doon, nakatingin din si Kevin sa kanya mula sa ilang rows palayo. Nagtama ulit ang mata nila—seryoso, puno ng libog, at may halong kaba.
Nang maramdaman ni Karen na bumaba na ang eroplano para sa landing, biglang may sumagi sa isip niya: “Simula na ito. Walang makakapigil.”
Post a Comment