by sexyyumz (Reader Submission)
Paglapag nila sa Caticlan, ramdam agad ang excitement ng lahat, ang init ng araw, simoy ng dagat, at ang tanawin ng puting buhangin mula sa malayo. Halos lahat ng empleyado ay abala sa pagkuha ng pictures at videos, parang field trip na may halong kasayahan.
Pagdating sa resort, sinalubong sila ng staff na may welcome drinks. Ang iba’y agad nag-picture sa entrance, habang ang iba naman ay nagtatakbuhan para makita ang beachfront.
Si Jay, bilang organizer, kinuha ang room assignments mula sa front desk.
Jay: “Okay guys, per department tayo. Tig-dalawa or tatlo sa isang kwarto depende sa laki. May mga nag-request na magkasama, pero mostly random para masaya.”
Narinig ito ni Karen at agad siyang kinabahan. Hindi dahil sa ka-roommate niya, kundi dahil baka si Kevin ang mapunta sa katabing kwarto nila ni Mia at Lara.
Pag-akyat sa kanilang floor, inihatid sila ng bellboy. Sa loob ng silid, tuwang-tuwa sina Mia at Lara—dalawang queen-size bed, may balcony na tanaw ang dagat, at free mini bar.
Mia: “Ay grabe, ang ganda! Ang saya nito, parang honeymoon room ah.”
Lara: “Swerte natin dito napunta. Karen, pano yan, siguradong magpupuyat tayo dito.”
Ngumiti lang si Karen, pero ang isip niya ay lumilipad. Habang nakatingin siya sa balcony, napansin niya mula sa kabilang silid ang isang pamilyar na pigura—si Kevin, kasalukuyang lumalabas sa balcony ng room niya, nakasuot lang ng puting sando at board shorts. Saglit silang nagkatinginan, sabay mabilis na umiwas ng tingin si Karen dahil baka mahalata ng dalawang kaibigan.
Maya-maya, nag-vibrate ang phone niya.
Kevin: “Magkatapat pala rooms natin. Lalo kang hindi makakatakas sakin dito, babygirl at solo ko ang room.”
Karen: “Ssshh… wag ka nga. Baka mahuli tayo.”
Kevin: “Mas masarap kung delikado. Mamayang gabi… bababa ka?”
Napatigil si Karen, napalunok, at pilit itinago ang kilig at kaba. Hindi niya alam kung paano sasagutin, pero ang tanging malinaw sa kanya—sa Boracay, mas lalo silang mahihirapan magpigil.
Unang gabi sa Boracay, nag-organize ang kumpanya ng welcome dinner by the beach. May long tables sa buhangin, tiki torches na nagbibigay ng romantic glow, at acoustic band na tumutugtog ng mga love songs habang unti-unting lumalamig ang simoy ng dagat.
Si Jay ang host ng gabi nagpasalamat sa lahat sa effort nila sa trabaho at sa kasayahan na makakasama nila sa bakasyon. Palakpakan ang lahat, may halakhakan at picture-taking.
Habang abala ang iba sa kainan, si Karen ay nakaupo sa tabi nina Mia at Lara. Nakasuot siya ng summer dress na manipis at hapit, bagay na bagay sa beach vibe. Habang kumakain, hindi niya maiwasang mapansin na si Kevin ay nakaupo ilang mesa lang ang layo, kasama ang ibang lalaki sa department nila. Paminsan-minsan, nahuhuli niya ang matalim na titig nito na nakatuon sa kanya.
Mia (bulong kay Karen): “Uy Karen, grabe ka… blooming na blooming ka ngayon ha. Bagay sayo yang dress, baka may ma-in love sayo dito.”
Karen (ngiti lang): “Loko ka talaga.”
Lara: “Pero totoo, parang ikaw yung pinaka-kinikilig ngayong gabi. May secret ka ba?”
Napatawa lang si Karen, pero pilit niyang itinago ang kilig sa loob. Dahil sa ilalim ng mesa, tumunog ang phone niya—isang text mula kay Kevin.
Kevin: “Bagay sayo yang suot mo, babygirl. Para kang ginawa para sa mata ko lang.”
Karen: “Kevin, andito si Jay. Wag ka nga.”
Kevin: “Mas lalo kitang gustong tikman habang nakikita ko siya sa harap mo. Mamaya, aalis ka saglit. Promise.”
Napalunok si Karen at tinakpan ng baso ng wine ang bahagyang pamumula ng pisngi niya.
Habang lumalalim ang gabi, nagsimula na ang inuman at kantahan. May mga sumasayaw sa harap ng banda, may mga nagvivideoke, at ang ilan ay naglalakad-lakad na sa tabi ng dagat. Si Jay ay abala sa pakikipagkwentuhan sa ibang manager, kaya si Karen ay nakahinga ng konti.
Hindi niya namalayan, tumayo si Kevin at dumaan sa likod niya, bahagyang dumampi ang kamay nito sa balikat niya—isang saglit na galaw na walang ibang nakapansin, pero para kay Karen ay parang kuryente na kumuryente sa buong katawan niya.
Kevin (bulong habang dumadaan): “Mamaya, sa may likod ng mga cottage… hihintayin kita.”
Napakagat-labi si Karen. Alam niyang delikado lalo na’t nandiyan ang asawa niya at mga kaibigan pero ramdam niya ang init ng tukso.
Habang papunta si Karen sa madilim na bahagi ng mga cottage, kinabahan siya at mabilis ang tibok ng puso. Lumingon-lingon muna siya para siguraduhing walang makakakita, bago tuluyang lumapit sa lilim ng isang malaking puno ng niyog kung saan nakatayo si Kevin, nakasandal at nakangisi.
Paglapit pa lang niya, agad itong nagsalita ng pabulong pero puno ng gigil:
Kevin: “Ganda mo talaga, babygirl… parang hindi ka totoo.”
Napakagat-labi si Karen, pilit na pinipigilan ang sariling mapangiti ng sobra. Lumapit pa si Kevin, halos idikit ang katawan niya sa kanya. Naamoy niya ang halimuyak ng pabango nito na humalo sa simoy ng alat ng dagat.
Karen (mahina ang boses): “Kevin… baka may makakita.”
Kevin (ngumisi, halos idampi ang labi sa tenga niya): “Wala, akin ka ngayong gabi. Hindi ko palalampasin na makita kang ganito kaganda tapos hindi ko madadama.”
Hinawakan ni Kevin ang kamay niya at marahang hinila palapit, hanggang sa halos sumubsob siya sa dibdib nito. Ramdam ni Karen ang init ng palad nito na dumudulas sa beywang niya, pababa sa balakang.
Napapikit siya, napasinghap, at sa gitna ng dilim at ingay ng tugtugan mula sa malayo, nakahanap sila ng sariling mundo isang lihim na eksenang sila lang ang nakakaalam.
Nasa isang tagong sulok ng resort, medyo malayo sa kinaroroonan ng iba. May nakasabit na duyan sa pagitan ng dalawang puno ng niyog, at dito nahiga si Kevin, ngumisi at kinawayan si Karen.
Kevin: “Halika nga dito, babygirl. May space pa para sa’yo.”
Nag-aatubili pa si Karen pero sa kaloob-looban niya, ramdam ang kakaibang saya. Lumapit siya, marahang humiga sa tabi ni Kevin. Medyo masikip ang duyan para sa dalawa, kaya’t magkadikit halos ang kanilang katawan, ramdam ang init ng isa’t isa kahit malamig ang simoy ng hangin galing dagat.
Napangiti si Kevin, dinampian ng daliri ang pisngi ni Karen.
Kevin: “Alam mo, kahit hindi ko na tignan ang buwan, ikaw na lang sapat na. Ang ganda mo sobra.”
Bahagyang namula si Karen at pinilit umiwas ng tingin, pero hinawakan siya ni Kevin sa baba, marahang ibinalik ang mukha nito sa kanya.
Karen (pabulong): “Huwag ka ngang bolero…”
Kevin (nakangisi): “Hindi bola ‘to. Babygirl, sa bawat araw na kasama kita, lalo kitang hinahangaan. Alam kong bawal, pero hindi ko kayang pigilan. Ikaw lang ang gusto kong makasama kahit sa mga ganitong tagong sandali.”
Napayakap si Karen sa kanya, dahan-dahan, parang natutunaw sa mga salitang naririnig. Ilang segundo silang walang imik, tanging tunog lang ng mga alon at mahinang tugtugan mula sa malayo.
Karen: “Kevin… sana huwag na matapos ‘to. Kahit ngayon lang… kahit sandali lang tayong ganito.”
Kevin (hinaplos ang buhok niya): “Hindi matatapos ‘to hangga’t ayaw mo, babygirl. Kahit sa gitna ng maraming tao, ikaw lang ang nakikita ko.”
Magkahawak-kamay silang dalawa, sabay na nakatanaw sa bituin habang marahang inuugoy ng hangin ang duyan. Tahimik, payapa, pero puno ng init at lambing ang kanilang damdamin.
Matapos ang ilang minutong lambingan at tahimik na pag-uusap sa duyan, napansin ni Karen na baka hanapin na sila sa grupo. Dahan-dahan siyang bumangon, inayos ang buhok at damit bago ngumiti kay Kevin.
Karen (mahina ang boses): “Mauna na ako, baka kung ano isipin nila.”
Kevin (nakangisi, pabulong): “Sige, babygirl… pero huwag mong kalimutan, akin ka pa rin kahit nasa harap nila.”
Tumalikod si Karen at nagsimulang maglakad pabalik sa ilaw ng resort, pinipilit maging normal ang kanyang ekspresyon kahit kumakabog pa rin ang dibdib niya sa sobrang kilig.
Makalipas ang ilang minuto, sumunod si Kevin, pero may dala nang isang bote ng alak at ilang baso mula sa bar ng resort. Ngumiti siya sa mga kasamahan nila nang makita siya.
Kevin (nakatawa): “O, heto oh! Kumuha ako ng pampasarap ng gabi natin. Medyo pumila pa ako kaya natagalan.”
Napatingin si Karen mula sa mesa kasama ang iba, at lihim na huminga ng maluwag. Ang palusot ni Kevin ay swak—walang magdududa kung bakit sila hindi sabay bumalik.
Samantala, natuwa ang iba at nagsimula nang mag-aya ng kasiyahan.
Jay (nakangiti): “Sakto, Kev! Chill night tayo, mas masaya ‘to kaysa maglakad pa sa tabing-dagat.”
Ngumiti si Karen at tumingin sandali kay Kevin—isang mabilis na sulyap na puno ng sikreto at init bago niya ibinalik ang atensyon sa grupo.
Nagsimula na ang kasiyahan ng grupo sa resort. Nasa isang mahabang mesa sila malapit sa beach, may ihaw na seafood at pulutan, at syempre ang bote ng alak na dala ni Kevin. Ang lahat ay masiglang nagtatawanan, nagkukuwentuhan tungkol sa trabaho at mga plano nila para sa mga susunod na araw sa Boracay.
Jay (tawa habang may hawak na baso): “O, cheers tayo! Sa wakas, bakasyon din pagkatapos ng lahat ng pagod!”
Sabay-sabay silang nagtagay at sumigaw ng “cheers!”
Habang abala ang karamihan sa kwentuhan, hindi nakaligtas kay Karen ang mga palihim na sulyap ni Kevin sa kanya. Tuwing magtatama ang kanilang mga mata, agad siyang nag-aayos ng buhok o umiiwas ng tingin, pero hindi mapigilan ang bahagyang ngiti sa labi.
Kevin (mahina, habang dumadaan para mag-refill ng baso): “Bagay sa’yo ‘yung suot mo, babygirl.”
Napasinghap si Karen, agad na iniwas ang tingin at kunwaring nakikinig sa kwento ni Mia. Pero sa ilalim ng mesa, ramdam niya ang kilig at init sa pahiwatig ng boses ni Kevin.
Maya-maya, nagsimula ang kantahan gamit ang gitara na dala ng isa sa mga officemates nila. May iba na tumayo para sumayaw, at lalo pang naging masaya ang gabi.
Sa gitna ng ingay at saya, may ilang sandali na nagtatama ulit ang mga mata nina Kevin at Karen—mabilis, palihim, at puno ng init na tanging silang dalawa lang ang nakakaintindi.
Karen (mahina, halos pabulong sa sarili habang nakatingin sa dagat): “Kung alam lang nila…”
Pagkatapos ng ilang oras ng inuman at tawanan, unti-unting nagsipag-alisan ang ilan sa mga officemates para magpahinga na sa kani-kanilang mga kwarto. Naiwan sina Jay, Mia, at ilang iba pa na nagkukwentuhan pa rin, habang si Kevin ay tumayo na dala ang isang bote ng alak para maglakad-lakad sa may dalampasigan.
Napansin ito ni Karen. Nagpaalam siya saglit sa grupo, kunwari’y i-eenjoy lang ang simoy ng hangin sa tabing-dagat.
Nang makalayo siya, nakita niya si Kevin nakaupo sa buhangin, nakatingin sa alon at umiinom mula sa bote.
Karen (mahina): “Hindi ka pa rin nauubusan ng energy, ah.”
Kevin (ngumiti at tumingin sa kanya): “Para sa’yo, babygirl, hindi ako nauubos.”
Umupo si Karen sa tabi niya, kapwa nila naririnig ang hampas ng alon at ang malayong tawanan mula sa resort. Tahimik muna silang dalawa, at sabay na humigop ng hangin na may halong alat ng dagat.
Karen (sadyang mahinang tono): “Delikado ‘to, Kevin. Andiyan lang si Jay.”
Kevin (pabulong, nakatitig sa kanya): “Mas delikado kung hindi kita makasama kahit sandali. Hindi ko kayang itago lahat ng nararamdaman ko.”
Sandaling nagtagpo ang mga mata nila, at doon naramdaman ni Karen ang mabilis na tibok ng kanyang dibdib. Tumigil siya, pero hindi mapigilan ang mapangiting sagot.
Karen: “Ang bastos mo pa rin… kahit simpleng salita, pinapainit mo ako.”
Kevin (ngumisi): “Kasi totoo, babygirl. Ikaw lang ang dahilan kung bakit mas matamis pa sa alak ang gabi ko.”
Natahimik silang muli, pero ang tensyon at init ng kanilang palitan ay sapat na para magmarka sa sandaling iyon, isang lihim na tagpo na hindi nila dapat pinapakita, pero hindi rin nila kayang pigilan.
Tahimik silang nakaupo sa buhangin, pinagmamasdan ang alon habang hawak ni Kevin ang bote ng alak. Inabot niya ito kay Karen, diretso sa mga mata niya nakatitig.
Kevin (mahina, may ngiti): “Para wala nang alinlangan, babe… tikman mo rin.”
Kinuha ni Karen ang bote, tumikim ng kaunti, at marahang natawa. Ramdam niya ang init ng alak at ang bigat ng titig ni Kevin.
Karen (pabulong): “Sige na nga. Pero baka mahuli tayo.”
Kevin (umiling, nakangiti): “Hindi. Kaya kong itago lahat… basta alam kong nasa tabi kita.”
Dahan-dahan niyang kinuha muli ang bote mula sa kamay ni Karen, saka tumayo. Bago umalis, bahagya siyang yumuko para ilapit ang labi malapit sa tainga nito.
Kevin (pabulong): “Goodnight, babygirl.”
Iniwan niyang nakabukas ang ngiti sa labi ni Karen habang naglakad pabalik sa kanilang kwarto. Naiwan si Karen saglit, pinikit ang mga mata at hinayaan ang hangin ng dagat na dalhin ang mga salita ni Kevin sa kanyang puso.
Makalipas ang ilang minuto, bumalik na rin siya sa grupo. Bumalik sa tabi ni Jay, parang walang nangyari. At muli siyang sumali sa tawanan at inuman, dala ang lihim na lambing mula kay Kevin.
Pagbalik ni Kevin sa corridor ng resort, bitbit pa rin niya ang bote ng alak, nakayuko at parang may sariling iniisip. Malapit na siya sa pinto ng kwarto niya nang marinig niya ang isang pamilyar na tinig.
Mia (mahina pero malinaw): “Kev… Kevin!”
Napalingon siya, at nakita niyang nakaawang ang pinto ng kwarto ni Mia. Nakasilip ito, nakasuot ng manipis na robe, halatang galing din sa inuman pero gising pa.
Mia (nakangiti ng pilyo): “Pasok ka muna dito… saglit lang.”
Saglit siyang natigilan, napatingin sa paligid, at napansin na tahimik na ang hallway—lahat halos ay nasa kani-kanyang kwarto na. Nilapit ni Mia ang ulo niya sa siwang ng pinto, saka binulong:
Mia (malambing pero may diin): “Don’t worry, walang makakaalam. Gusto lang kitang makausap, Kev.”
Bahagyang kumunot ang noo ni Kevin, hindi sigurado kung ano ang ibig nitong sabihin. Pero ang mga mata ni Mia mapang-akit at puno ng pahiwatig ay malinaw na may ibang balak.
Dahan-dahan niyang binuksan nang mas malaki ang pinto at tumayo sa gilid, hudyat para papasukin siya.
Mia (mahina, halos bulong): “Kanina pa kita pinapansin, Kev. Baka ngayon… makilala kita nang mas totoo.”
Si Kevin ay natigilan, hawak pa rin ang bote ng alak, habang nakatayo sa tapat ng pintuan ni Mia. Ang tibok ng dibdib niya ay biglang bumilis, alam niyang oras na para pumili kung papasok ba siya o iiwas.
Pagkapasok ni Kevin sa kwarto, isinara ni Mia ang pinto nang marahan at sabay silang naupo sa maliit na sofa. Medyo tipsy si Mia, pero malinaw ang mga ngiti at titig niya kay Kevin—parang may gustong tuklasin.
Mia (nakangisi): “Kanina pa kita pinapansin sa inuman… parang ang dami mong tinatago, Kev.”
Kevin (pilyong sagot): “Tinatago? Baka naman iniisip mo lang. Ikaw ata ang curious masyado.”
Mia (sabay dampi ng kamay sa braso niya): “Curious? Siguro. Pero hindi ba’t minsan, mas masarap kapag nadidiskubre ang sikreto?”
Natawa si Kevin, umiling at tumingin saglit sa paligid ng kwarto. May dalawang maleta, at napansin niyang may ibang pares ng tsinelas sa gilid.
Kevin (nakataas ang kilay, nakangisi): “Hmm… teka lang, Mia. Hindi ba’t magkasama kayo ni Lara sa room na ‘to?”
Biglang kumunot ang noo ni Mia, parang nauntog sa tanong.
Kevin (biro pa rin): “Baka naman nakikinig siya ngayon, gising pa… tapos mabubuko kayong dalawa.”
Natawa si Mia pero kita sa mata ang bahagyang pagkailang. Bago pa siya makasagot, may kumaluskos sa kabilang kama at isang pamilyar na tinig ang sumingit.
Lara (nakapikit pa ang boses pero malinaw): “Sino bang binubuko mo d’yan, Kev?”
Sabay nilang nilingon ang direksyon ng kama—at doon, bumangon si Lara, nakapulupot pa sa kumot, nakangiti nang makahuli ng kilig na eksena.
Kevin (natawa, kunwaring nagulat): “Aba! Sabi ko na nga ba, may nakikinig!”
Mia (napapailing pero tumatawa na rin): “Ikaw talaga, Kev… hindi ka na pwedeng lokohin.”
Ang tensyon ay biglang napalitan ng tawanan, pero nasa loob pa rin sila ng iisang kwarto—at malinaw na mas magiging kapana-panabik pa ang susunod na mangyayari.
Tahimik na ang kwarto, pero seryoso ang mga mata nina Mia at Lara habang nakatingin kay Kevin. Hindi na ito gaya ng kaninang pabirong usapan; ramdam ni Kevin na gusto nilang malaman ang totoo.
Mia (diretsong tanong): “Kev… napapansin kasi namin. Lagi kang malapit kay Karen. Laging magkasabay, laging may tinginan. Totoo ba may… something sa inyo?”
Lara (sumingit, seryoso rin): “Hindi na kasi normal ‘yung closeness niyo. Halata. Kaya ngayon gusto naming marinig mismo sayo.”
Napabuntong-hininga si Kevin, nakasandal habang pinaglalaruan ang bote ng tubig sa mesa. Hindi siya agad nakasagot.
Kevin (nagbaba ng boses): “Alam ko na mapapansin niyo rin. Pero… hindi kasi gano’n kasimple. Ang daming nakataya.”
Mia (nakakunot-noo): “So, inaamin mo? May tinatago talaga kayo ni Karen?”
Kevin (tumingin sa kanilang dalawa, medyo seryoso): “Kung sasabihin ko man, handa ba kayong dalhin ‘yung sikreto? Dahil kapag lumabas ‘to… hindi na basta-basta maaayos.”
Nagkatinginan sina Mia at Lara, parehong seryosong naghintay ng sagot. Ramdam ni Kevin na cornered siya, pero nasa kanya kung aamin ba siya o iiwas pa rin.
Post a Comment