by sexyyumz (Reader Submission)
Tahimik ang silid, tanging mahinang tunog ng aircon lang ang naririnig. Matamang nakatingin si Mia at Lara kay Kevin, hinihintay ang sagot niya.
Huminga nang malalim si Kevin, tumigil sa kakalaro ng bote at tumingin diretso sa kanila.
Kevin (mababa ang tono): “Oo… may relasyon kami ni Karen. Hindi ko na itatanggi. Matagal na rin, at hindi lang basta biro o fling.”
Nanlaki ang mga mata nina Mia at Lara. Kahit halata na nila, iba pa rin ang impact nang marinig nila mismo mula kay Kevin.
Lara (mahina pero diretsong tanong): “Ibig sabihin… habang andiyan si Jay, kayo?”
Kevin (tumango, seryoso): “Alam kong mali. Pero ‘di ko mapigilan. Siya mismo… hindi rin nakapagpigil. At ngayon, sobrang lalim na namin para basta bitawan.”
Nagkatinginan sina Mia at Lara, parehong hindi makapaniwala pero halatang naiintindihan ang intensity.
Mia (mahina ang boses): “Grabe, Kev… ‘yung sikreto niyo, parang delikado pero… halatang totoo lahat ng sinabi mo.”
Umupo si Kevin nang mas maayos, mas determinado ang boses.
Kevin: “Kaya ko sinasabi sa inyo ‘to, dahil alam kong hindi niyo basta ipagkakalat. Alam ko rin na matagal niyo nang nararamdaman may kakaiba. Wala nang atrasan ‘to… basta’t sa atin lang.”
Tahimik ulit ang dalawa, parehong nag-isip, hanggang sa dahan-dahan silang tumango.
Lara: “Sige, Kev. Sekreto natin ‘to. Pero sana alam mo kung gaano kalalim ‘yung pinasok niyo ni Karen.”
Nag-iba ang atmosphere matapos aminin ni Kevin. Imbes na sermon, napunta sa pilyong mga tanungan ang dalawa.
Mia (nakataas ang kilay, nakangiti ng pilyo):
“Hmm… so Kev, sino ang unang umamin? Ikaw ba o si Karen? O baka naman… aksidente lang na may nangyari sa inyo?”
Natawa si Kevin at umiling.
Kevin (nakangisi):
“Hindi aksidente, Mia. Sinadya. Pareho kaming may gusto noon pa.”
Napahawak si Lara sa bibig niya, sabay tumitig ng maloko.
Lara:
“Eh sino ang mas malambing sa inyo? Ikaw ba, o si Karen ang clingy? Huwag kang magsisinungaling, Kev.”
Umikot ang mata ni Kevin na parang nahihiya pero game pa rin.
Kevin:
“Si Karen. Pero pag ako na, hindi na siya makawala.”
Sabay nagtawanan sina Mia at Lara, halatang natutuwa sa mga sagot.
Mia (mas pilya na):
“Eh kung ganun… ano ba ang sikreto mo at nabaliw siya sayo? Baka naman may tinatago kang… kakaibang style?”
Napahagalpak si Kevin, sabay kindat.
Kevin:
“Babygirl ko lang ang nakakaalam no’n. Confidential ‘yon.”
Lara (nagkunwaring naiirita pero nakangisi):
“Che! Ang dami mong palusot. Halata naman, Kev, kaya kayo ganyan kasabik sa isa’t isa.”
Nagkatinginan ulit ang tatlo, sabay natawa, pero halatang mas malalim na ang usapan kaysa biruan lang.
Nagseryoso ng kaunti si Mia, parang may halong curiosity na hindi niya mapigilan.
Mia (nakasandal sa headboard, nakatingin diretso kay Kevin):
“Kev, paano ba talaga nagsimula? I mean… kayo ni Karen. Kasi biglaan na lang, tapos ngayon parang sobrang lalim na ng connection niyo.”
Huminga ng malalim si Kevin, saglit na natahimik bago ngumiti.
Kevin:
“Alam niyo, wala sa plano. Pero nung una kaming lumabas at nag-usap nang matagal… iba na. Hindi ko na kinaya pigilin.”
Nakikinig ng tahimik si Lara, pero hindi nakapagpigil at sumabat.
Lara:
“Eh ano naman ang nagustuhan niya sayo? Ang kulit mo rin eh.”
Napangisi si Kevin, tumagilid ng upo, at binaba ng kaunti ang boses na parang may lihim.
Kevin:
“Siguro kasi ramdam niyang totoo ako. At saka… hindi lang salita ang meron ako.”
Sabay pabirong itinuro niya ang dalawa gamit ang magkabilang kamay—saka kumindat.
Kevin (nakatawa):
“Dalawa ang armas ko—’tong utak ko, tsaka ‘tong mahaba kong alaga. Pero kahit alin dun, higit pa rin talaga ang pagtingin ko kay Karen. Siya ang number one ko, walang kapantay.”
Natawa sina Mia at Lara, pero ramdam nilang totoo ang sinabi ni Kevin sa huli.
Nagkatinginan si Mia at Lara matapos marinig ang sinabi ni Kevin. May pilyong ngiti sa labi ng dalawa, pero may halong seryosong hamon.
Mia (nakahalukipkip, nakataas ang kilay):
“Talaga lang ha? Sabi mo si Karen ang number one mo… paano namin malalaman kung totoo?”
Lara (nakasandal at nakangiti nang tuso):
“Baka naman bola lang ‘yan, Kevin. Dami mo ring sinasabi eh. Puro salita, walang patunay.”
Napakamot si Kevin sa batok at ngumisi, alam niyang sinusubukan siya ng dalawa.
Kevin:
“Test na ba ‘to? Gusto niyo bang patunayan ko?”
Sabay nilang tiningnan si Kevin, parehong may pilyong tingin pero hindi pa rin tinatanggal ang seryoso nilang aura.
Mia:
“Kung talagang si Karen ang number one mo… dapat kahit anong tukso, hindi ka matitinag. Kaya naming makita kung gaano ka kaseryoso.”
Lara (dahan-dahang yumuko para makita ang reaksyon ni Kevin):
“Exactly. Kung hindi ka madadala… ibig sabihin, hindi mo talaga niloloko si Karen.”
Ngumisi si Kevin at tumuwid ng upo, saka tumingin sa kanila nang diretso.
Kevin (mayabang pero may lambing ang tono):
“Subukan niyo. Kahit anong gawin niyo, kahit anong tukso… si Karen pa rin ang babalik-balikan ko. Siya ang tahanan ko.”
Sandaling natahimik ang dalawa, nagkatinginan, at parehong napangiti na parang may binabalak.
Tahimik lang sa loob ng kwarto nang ilang segundo matapos ang matapang na pahayag ni Kevin. Kita sa mukha nina Mia at Lara na parang nagsasabwatan sila gamit lang ang tinginan.
Mia (nakapamewang, nakangiti ng pilyo):
“Kung gano’n, Kevin… huwag ka na lang puro salita. Tingnan natin kung totoo nga.”
Lara (sabay lapit at nakaupo sa tabi ni Kevin):
“Walang atrasan ‘to ha. Ikaw na rin ang nagsabi — kahit anong tukso, si Karen pa rin.”
Umayos ng upo si Kevin, napalunok pero hindi umatras.
Kevin (diretso ang tingin sa dalawa, may halong hamon):
“Game. Kahit anong gawin niyo, wala kayong mapapala. Babagsak man ako sa tukso, hindi ibig sabihin iiwan ko si Karen. Siya ang mahal ko.”
Natawa nang bahagya si Mia at umupo sa kabilang side ni Kevin, parang sinasara siya sa gitna nilang dalawa.
Mia:
“Kung mahal mo siya… hindi ka dapat magpapadala kahit konti. Kaya lang…”
(napalapit at halos bumubulong na sa tenga ni Kevin)
“…lahat ng lalaki may kahinaan.”
Lara (nakatingin sa kanya, nakataas ang kilay):
“Tama. Gusto lang naming makita kung hanggang saan ang tapang mo, Kevin.”
Damang-dama ni Kevin ang presensya ng dalawa sa magkabilang gilid. Amoy niya ang bango ng kanilang buhok, ramdam ang init ng katawan na unti-unting lumalapit. Pero pinilit niyang manatiling kalmado.
Kevin (huminga nang malalim at ngumiti):
“Hindi niyo ako matitinag. Pwede niyo akong asarin, tuksohin, kahit ano pa pero sa dulo, si Karen pa rin ang piliin ko. Walang iba.”
Nagkatinginan ulit sina Mia at Lara, parehong napangiti na parang naiintriga lalo.
Mia:
“Wow, confident. Pero wag ka mag-alala, Kevin… hindi pa ito tapos. This is just the beginning.”
Lara (nakasandal, nakatitig nang matalim pero nakangiti):
“Handa ka na ba sa totoong test namin?”
Sa loob ng kwarto, ramdam ni Kevin na nagsisimula na ang laban ng tiwala at tukso. Pero pinanghahawakan niya ang salitang binitawan niya — si Karen pa rin ang sentro ng lahat.
Tahimik na naglakad si Karen pabalik sa kwarto nila, dala ang konting antok matapos ang inuman. Pero bago pa siya makapasok, napahinto siya nang marinig ang pamilyar na boses — si Lara at si Mia… at ang pinaka-kilala niya, si Kevin.
Dahan-dahan siyang lumapit sa pinto ng kwarto ng dalawang babae. Nakapikit pa siya sandali, pilit inaalis ang kaba. Pero habang lumalapit, mas malinaw ang mga salita.
Mia (medyo pilya ang tono):
“Hindi ka pa rin natitinag, Kevin? Kahit nandito kami ni Lara?”
Lara (nakahimig pero seryoso):
“Pakita mo nga sa amin, baka salita ka lang.”
Narinig ni Karen ang mahinang tawa ni Kevin, may halong kumpiyansa.
Kevin:
“Sige… heto. Pero tandaan niyo, iba pa rin kapag si Karen ang kasama ko. Walang makakatalo doon.”
Kasunod noon, isang katahimikan. Pero sapat para malinawan si Karen sa narinig — ipinakita ni Kevin ang kanyang armas, pero hindi iyon ganoong kasing tigas kung siya ang kasama.
Napakagat-labi si Karen, biglang nag-init ang kanyang pakiramdam. Sa halip na magalit, mas lalo siyang nakaramdam ng kakaibang kiliti at apoy sa dibdib.
Karen (mahina, bulong sa sarili):
“Kevin… grabe ka talaga. Kahit anong tukso, ako pa rin ang hanap mo.”
Nakasandal siya sa gilid ng pinto, halos nanginginig ang tuhod habang nakikinig. Bawat salita na pinapalabas ni Kevin ay parang musika na lalo pang nagpapalakas ng tibok ng kanyang puso at… ng kanyang init.
Hindi siya pumasok. Pinili niyang manatiling nakikinig, habang sa loob, patuloy ang pagsubok nina Lara at Mia kay Kevin pero hindi siya natitinag. At sa labas, si Karen, lihim na nag-aalab, lalo pang nagnanasa kay Kevin sa bawat sandali.
Pagkatapos ng ilang saglit ng biro at hamon, natahimik sina Mia at Lara. Nakita nila na kahit papaano ay nagpakita si Kevin ng lakas, pero hindi iyon kasing tindi kapag kasama niya si Karen. Pareho silang napangiti at nagkatinginan, parang napatunayan na rin nila ang iniisip nila.
Mia (mahina ang boses, halos bulong):
“Grabe, seryoso siya kay Karen…”
Lara (napabuntong-hininga):
“Oo… halata naman. Hindi tayo ang nakakapagpatigas sa kanya ng gano’n.”
Tumango si Kevin, ngumiti ng bahagya, at pabulong na sinabi:
Kevin:
“Aalis na ako… salamat sa inyo.”
Bago lumabas, yumuko siya at hinalikan sa pisngi ang dalawa, tanda ng respeto at pilyong pamamaalam.
Hindi narinig ni Karen ang mga bulong at halik na iyon ang alam lang niya ay bukas na ang pinto at palabas na si Kevin. Tumigil siya sa gilid, medyo nagulat, at nagtagpo ang kanilang mga mata.
Sandaling katahimikan. Ang tanging naririnig ay ang tibok ng kanilang mga puso.
Kevin (nakangiti, halos pabulong):
“Babygirl…”
Karen (napakagat-labi, iniwas saglit ang tingin):
“Kev… anong ginagawa mo rito?”
Lalong nag-init si Karen, dala ng mga narinig kanina at ngayon ay ang biglang presensya ni Kevin. At sa mismong sandaling iyon, ramdam nilang dalawa ang tensyon at pagnanasa na muli na namang bumabalot sa kanilang paligid.
Nakatayo si Karen sa may gilid ng pintuan, habang si Kevin naman ay palabas na mula sa kwarto nina Mia at Lara. Magtatagpo sana sila ng tingin, pero agad na umiwas si Karen, pakiramdam niya ay mabubuko siya kung masyado siyang tititig kay Kevin. Pero hindi nakaligtas kay Kevin ang mga mata ni Karen—namumula, nanginginig, halatang nag-aalab.
Kevin (mahina ang boses, nakangiti):
“Babygirl… bakit nandito ka? Naghihintay ka ba sa akin?”
Karen (nagpigil ng ngiti, kumukunot ang noo):
“Hindi ah… narinig ko lang yung boses mo. Kaya… ayun, napalapit ako.”
Lumapit si Kevin ng dahan-dahan, halos idikit ang labi sa tenga niya.
Kevin (pabulong, mapang-akit):
“Nakikinig ka pala… ano narinig mo, ha? Yung sinabi kong… iba ang tigas ko kapag ikaw ang kasama?”
Napakagat si Karen ng labi, pilit na pinipigilan ang sarili pero hindi niya naitago ang kilig at init.
Karen (mahina ang boses):
“Kevin… wag ka nga… baka may makakita satin dito.”
Ngumisi si Kevin at inilapit ang katawan. Ramdam ni Karen ang init ng kanyang dibdib na dumikit sa kanya.
Kevin:
“Wala naman. Tahimik na. At kahit meron… anong pake ko? Ang mahalaga, ikaw ang kasama ko ngayon.”
Tumikhim si Karen, pero bumigay rin at napaakap sa braso niya.
Karen:
“Ewan ko sayo… bakit parang ang dali mong sabihin lahat… parang ang dali mong akitin ako.”
Kevin (nakangiti, diretsong tingin sa kanya):
“Dahil totoo. Alam kong naramdaman mo rin kanina. Babygirl… umamin ka na.”
Napalunok si Karen, hindi makasagot agad. Naramdaman niya ang bigat ng hininga ni Kevin sa kanyang leeg, na lalo pang nagpabuhay ng init sa katawan niya.
Karen (pabulong, halos di marinig):
“Oo… naramdaman ko. Kanina pa.”
Dumikit lalo si Kevin, hinawakan ang kamay ni Karen at pinisil ng mariin.
Kevin:
“Babygirl… lagi mong tatandaan… kahit anong mangyari, kahit ilang babae pa ang susubok sa akin… ikaw lang ang totoo. Ikaw lang ang kaya kong ibigay lahat. Kaya wag kang magduda.”
Napapikit si Karen, ramdam ang bigat ng mga salita niya. Tila ba natutunaw ang lahat ng pag-aalinlangan niya.
Karen (mahinang tawa, puno ng lambing):
“Bastos ka pa rin kahit sweet ka… pero… sige na nga. Maniwala na ako sayo. Ikaw lang.”
Sandaling katahimikan. Tila ba umiikot ang buong hallway sa kanila lang dalawa. Bago umalis, hinalikan ni Kevin si Karen sa noo, matagal at puno ng init.
Kevin:
“Tulog ka na, babygirl. Bukas na ang laban natin.”
Karen (nakangiti, bulong pabalik):
“Goodnight… babe.”
At doon nagtapos ang kanilang gabi puno ng tensyon, init, at mga salitang nagpatibay lalo sa kanilang lihim na relasyon.
Bago tuluyang umalis si Kevin at Karen sa hallway, biglang bumukas ang pinto at lumabas sina Mia at Lara. Halatang nakangiti ang dalawa, parang may alam. Nagkatinginan sina Kevin at Karen, parehong napatigil, pero bago pa sila makapagsalita, mabilis na lumapit si Mia.
Mia (nakangisi, pabirong bulong):
“Secret natin ’to, okay?”
Sabay dampi ng halik niya sa pisngi ni Karen. Nagulat si Karen, bahagyang namula. Sumunod agad si Lara, nakataas pa ang kilay habang ngumisi.
Lara:
“Go sis… kami bahala. Basta, sikretuhin natin lahat ng to.”
Hinalikan din niya si Karen sa kabilang pisngi, kaya’t lalong nag-init ang mukha ni Karen. Napatakip siya ng kamay sa labi, hindi alam kung matatawa o mahihiya.
Nang mapansin nina Mia at Lara ang mukha ni Kevin, sabay silang lumapit at mabilis ding hinalikan si Kevin sa pisngi, sabay sabay pang nagbitiw ng tuksong ngiti.
Mia (nakapamewang):
“Go sis, pero syempre… tuksuhin pa rin namin ’tong si Kevin.”
Lara (nakatawa, nakatingin kay Kevin):
“Yeah, para hindi lumaki ang ulo mo, mister.”
Natawa si Kevin, pero agad na inakbayan si Karen at mahigpit na hinila palapit.
Kevin (nakangisi, may halong yabang):
“Pwede niyo akong tuksohin, pero tandaan niyo… sa huli, kay Karen pa rin ako babalik.”
Napatili nang mahina sina Mia at Lara, sabay nagtawanan. Si Karen naman, bahagyang napayuko, pero hindi maitago ang ngiti sa labi.
Karen (mahina pero puno ng kilig):
“Hay naku… nakakahiya na kayo…”
Mia (pabiro):
“Shhh, wag ka mag-alala sis. Safe ang secret natin. Pero wag ka magulat kung asarin ka namin bukas.”
Lara (nakangiti ng pilya):
“Correct. Tuksuhin lang naman, para mas lalo kayong masanay.”
Nagkatinginan ulit sina Kevin at Karen, parehong hindi makapaniwala na nadamay pa ang dalawa, pero sa dulo, parehong natuwa na may kasama sila sa sikreto.
At bago sila tuluyang naghiwa-hiwalay, sabay na kumindat sina Mia at Lara.
Mia at Lara (sabay):
“Goodnight, lovebirds.”
Sabay tawa nila habang bumalik sa kwarto.
Kinabukasan, masaya ang lahat habang sabay-sabay silang nag-aagahan sa resto ng resort. Umupo sina Kevin at Karen, parehong chill lang ang itsura pero halata ang mga matang nagtataguan ng lihim na ngiti.
Pagkaupo pa lang nila, agad silang binungaran nina Mia at Lara.
Mia (nakangiti, malakas ang boses):
“Good morning, lovebirds!”
Lara (pilya, sabay tingin kay Karen):
“Oo nga sis, fresh na fresh ka ah. Iba talaga kapag… well-rested.”
Napatingin agad si Karen, napakagat ng labi at pilit na ngumiti, habang si Kevin naman ay muntik mabulunan sa iniinom na juice.
Kevin (nagtatawa, kunwari clueless):
“Ha? Ano raw? Anong pinagsasabi niyo diyan?”
Mia (nakataas ang kilay, sabay sulyap kay Kevin):
“Wag ka nang magpanggap. Kita naman, eh. Hindi mo na kayang itago.”
Karen (pilit na nagtatakip ng bibig, nahihiya):
“Hoy, wag kayong maingay, baka marinig ni Jay!”
Sabay nagtawanan sina Mia at Lara, pero mabilis silang kumambyo nang makita nilang paparating si Jay sa buffet table.
Lara (mahina ang boses, pabulong kay Karen):
“Relax lang sis, hindi kami traydor. Pero huwag kang masyado magpapahalata.”
Mia (pabulong kay Kevin, nakangiti):
“Kaya mo ba talagang hindi kami sabayan sa tukso? Mukhang mahirap yan, ha.”
Umirap si Kevin pero ngumisi rin, saka umakbay kay Karen nang bahagya para patunayan na chill lang siya.
Kevin (mahina ang tono, pilyo):
“Tuksohin niyo pa ako… baka lalo kayong mainggit.”
Sabay silang natahimik nang dumating si Jay na nakangiti at walang kamalay-malay.
Jay:
“Ang saya niyo ata ah, ano pinagtatawanan diyan?”
Sabay-sabay silang nagkatinginan, at mabilis na nagpalusot si Karen.
Karen (nakatawa, mabilis magsalita):
“Wala, Jay… si Mia kasi may kwento kagabi, sobrang tawa lang kami.”
Tumango si Jay at nagpatuloy sa pagkain, hindi na nagtanong pa. Pero sa ilalim ng mesa, mahigpit na magkahawak ang kamay nina Kevin at Karen habang patago namang ngumingisi sina Mia at Lara, enjoy na enjoy sa kilig at tensyon ng kanilang sikretong nabuo.
Post a Comment